బహుజన రాజకీయం: అంతర్గత వైరుధ్యాలు,కుల వ్యవస్థ పునరుత్పత్తి-2

(ప్రధాన స్రవంతి బీసీ రాజకీయాల పరిమితులు, పీడిత వర్గాల ఐక్యత అవసరం, కుల నిర్మూలన లక్ష్యంపై విశ్లేషణ)

దళితులపై జరుగుతున్న హత్యలు, దాడులు, సామాజిక బహిష్కరణల విషయంలో ప్రధాన స్రవంతి బీసీ ఉద్యమాల మౌనం ఒక తీవ్రమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తుతోంది.

అదే సమయంలో మరో వాస్తవాన్ని కూడా మనం విస్మరించకూడదు.

కులాంతర వివాహాల కారణంగా దళిత యువకులు మాత్రమే కాదు, బీసీ కులాల మధ్య వివాహాలు చేసుకున్న యువతీ యువకులు కూడా దాడులకు, హత్యలకు గురవుతున్నారు.

సమస్య కేవలం ఒక కులం మరొక కులంపై చూపే వివక్షలో మాత్రమే లేదు; సమస్య కుల వ్యవస్థ నిర్మాణంలోనే ఉంది. ఎందుకంటే కుల వ్యవస్థ తన మనుగడ కోసం కుల సరిహద్దులను కాపాడుకోవాలి.

రక్త సంబంధాల కలయికను, సామాజిక కలయికను, కులాంతర బంధాలను అది సహజంగానే వ్యతిరేకిస్తుంది.

అందువల్ల కులాంతర వివాహాలపై జరిగే హింసను కేవలం వ్యక్తుల నేరంగా మాత్రమే చూడడం సరిపోదు; అది కుల వ్యవస్థ తనను తాను రక్షించుకునే సామాజిక ప్రతిస్పందనగా కూడా అర్థం చేసుకోవాలి.

మతం మారిన దళితులు – జనాభా లెక్కల రాజకీయాలు..

ఈ నేపథ్యంలో మతం మారిన దళితుల అంశం మరింత సంక్లిష్టతను తీసుకొస్తుంది.

చారిత్రకంగా కుల ఆధారిత అణచివేత అనుభవాలు మత మార్పుతో పూర్తిగా తొలగిపోతాయా లేదా అనే ప్రశ్నపై సమాజంలో భిన్న అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి.

ఈ అంశంపై రాజ్యాంగపరమైన, న్యాయపరమైన చర్చలు కొనసాగుతున్నప్పటికీ చారిత్రక కుల వివక్షత, అణచివేత ప్రశ్నను కాదనరాదు.

ఎందుకంటే సామాజిక అనుభవం కేవలం చట్టపరమైన నిర్వచనాలతో పూర్తిగా పరిష్కారమయ్యే విషయం కాదు.

ఇక్కడ అవసరం భావోద్వేగ నిర్ణయం కాదు; అవసరం సమగ్ర సామాజిక దృష్టి.

ఇంకొక ముఖ్యమైన అంశం జనాభా లెక్కల రాజకీయాలు. దేశంలో గానీ, రాష్ట్రంలో గానీ జనాభా లెక్కలు బహుజన సమాజానికి ఒక చారిత్రక అవకాశం లాంటివి.

కానీ తెలంగాణలో ఆ అవకాశాన్ని ఏ కులం కూడా తనకే పరిమితంగా చేసుకోవడం వల్ల అనేక కులాలు, వర్గాల విస్తృత ఐక్యత దెబ్బతింది.

బీసీ సమాజం ఎక్కువగా దీనిని తన సమస్యగా మాత్రమే చూసిన సందర్భాలు బలంగా మన రాష్ట్రంలో కనిపించాయి.

దళితులు, గిరిజనులు, మైనారిటీలు కూడా దీని నుంచి దూరంగా ఉండిపోయారు. ఫలితంగా ఇది ఒక ఉమ్మడి సామాజిక శక్తిగా మారాల్సిన అవకాశం కోల్పోయింది.

ఇక్కడ సమస్య డేటా కాదు; సమస్య దానిని అర్థం చేసుకునే దృక్పథంలో ఉంది.

ఉమ్మడి శత్రువులు – పాలక వర్గాల వ్యూహం..

ఇలాంటి విభజనల వెనుక పూర్తిగా బయటి శక్తుల కుట్ర ఉందని చెప్పడం సరైన అవగాహన కాదు.

అదే సమయంలో ఇవన్నీ సహజంగా మాత్రమే ఏర్పడ్డాయని భావించడం కూడా తప్పు. నిజం మధ్యలో ఉంది. సమాజంలో ఇప్పటికే ఉన్న అసమానతలు, అపోహలు, చారిత్రక దూరాలు ఈ విభేదాలకు పునాది వేశాయి.

అదే సమయంలో కులాధిపత్య నిర్మాణాలు ఈ విభేదాలను మరింత లోతుగా చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాయి. అంటే వైరుధ్యాలు వాస్తవం; కానీ వాటి తీవ్రతను పెంచడం, వాటిని రాజకీయ ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగించుకోవడం ఒక ప్రత్యేక శక్తి నిర్మాణం.

ఇక్కడ మరో ముఖ్యమైన రాజకీయ వాస్తవాన్ని కూడా గమనించాలి. దేశంలో వివిధ రాజకీయ పార్టీలు పరస్పరం తీవ్రమైన విమర్శలు చేసుకుంటూ, ఒకదానికొకటి ప్రత్యర్థులుగా కనిపించినప్పటికీ, సమాజంలోని కీలక వనరులు, అధికార వ్యవస్థల విషయంలో తరచుగా ఒకే దిశలో కదులుతుంటాయి.

భూమి, విద్య, పరిశ్రమలు, సంపద, పరిపాలనా వ్యవస్థ, చట్టాల రూపకల్పన, న్యాయ వ్యవస్థపై ప్రభావం, రాజ్యాధికారంపై పట్టు వంటి అంశాలు కేవలం ఒక్కో పార్టీకి సంబంధించిన విషయాలు కావు; ఇవి పాలక వర్గాల ఉమ్మడి ఆసక్తులకు సంబంధించిన ప్రశ్నలు.

అందువల్ల నేడు పైకి రాజకీయ భేదాలు కనిపించినా, తమ ఆధిపత్య స్థితిని కాపాడుకోవాల్సిన సందర్భాల్లో వారు పరస్పర అవగాహనతో వ్యవహరించగలుగుతున్నారు. అలాంటప్పుడు చారిత్రకంగా వివక్ష, అవమానం, సామాజిక వెలివేతను ఎదుర్కొన్న బీసీలు, దళితులు, గిరిజనులు, మైనారిటీలు, ఇతర అణగారిన సమూహాలు తమ గౌరవం, అవకాశాలు, హక్కులు, సమాన స్థానం కోసం కలిసిరావడం ఎందుకు అసాధ్యమవాలి? అధికారాన్ని నిలబెట్టే శక్తులకు పరస్పర సహకారం సాధ్యమైతే, అన్యాయాన్ని ఎదుర్కొంటున్న వర్గాలకు అది మరింత అవసరం.

ఎందుకంటే విడివిడిగా ఉన్నంత కాలం వారు చిన్న చిన్న సమూహాలుగానే మిగిలిపోతారు; ఒకే లక్ష్యం కోసం భుజం భుజం కలిపి నిలబడినప్పుడే సమాజ దిశను ప్రభావితం చేసే శక్తిగా ఎదుగుతారు.

ఐక్యతే ఏకైక మార్గం – భవిష్యత్ కార్యాచరణ..

ఈ మొత్తం పరిస్థితి ఒక కీలకమైన ప్రశ్నను ముందుకు తెస్తుంది. పీడిత వర్గాలు తమలోని విభేదాలను అధిగమించకుండా ఒకే రాజకీయ శక్తిగా మారగలవా? దీనికి సమాధానం కూడా అంతే స్పష్టంగా ఉంది.

అంతర్గత సంఘీభావం లేకుండా బహుజన రాజకీయాలు కేవలం ఎన్నికల లెక్కలకే పరిమితమవుతాయి; సమాజ నిర్మాణాన్ని మార్చే చారిత్రక శక్తిగా ఎదగలేవు. అయితే ఈ చర్చ ఇక్కడితో ముగియదు.

సమస్యలను గుర్తించడం ఒక దశ అయితే, వాటికి ప్రత్యామ్నాయ మార్గాన్ని నిర్మించడం తదుపరి దశ. ఎందుకంటే ఐక్యత అనేది కేవలం రాజకీయ అవసరం కాదు; అది విశ్వాసం, పరస్పర గౌరవం, ఉమ్మడి బాధ్యతల మీద నిలిచే సామాజిక బంధం.

ఏ సమూహమైనా తమపై జరుగుతున్న అన్యాయాల సమయంలో ఎవరైనా తమ పక్షాన నిలబడినప్పుడు, వారి గౌరవం కోసం స్వరం వినిపించినప్పుడు, సహజంగానే వారిని తమవారిగా భావిస్తుంది. అక్కడి నుంచే నమ్మకం పుడుతుంది. ఆ నమ్మకమే తరువాత ఉమ్మడి ప్రయాణానికి పునాదిగా మారుతుంది.

కానీ నేడు అనేక సందర్భాల్లో ఐక్యతను కేవలం అధికార సాధనకు ఉపయోగపడే రాజకీయ సమీకరణంగా మాత్రమే చూస్తున్నారు. కొన్ని కులాలు, కొన్ని వర్గాలు ఒక వేదికపైకి వస్తే చాలని, అధికారంలో భాగస్వామ్యం లభిస్తే సమస్యలు పరిష్కారమవుతాయని భావిస్తున్నారు. కానీ ఇప్పటి వరకు జరిగిన చరిత్ర చెబుతున్నది వేరే విషయం.

శాశ్వతమైన కలయిక అనేది కేవలం ప్రయోజనాల మీద నిలబడదు; ఒకరి అనుభవాలను మరొకరు అర్థం చేసుకోవడం, తమలోని ఆధిపత్య ధోరణులను విమర్శనాత్మకంగా పరిశీలించుకోవడం, ఉమ్మడి భవిష్యత్తు కోసం స్వీయ మార్పుకు సిద్ధపడడం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది.

అందువల్ల నేడు తెలుగు రాష్ట్రాల్లోనే కాదు, దేశవ్యాప్తంగా కూడా బహుజన రాజకీయాల ముందున్న ప్రధాన సవాలు కేవలం కలిసి రావడం కాదు; పరస్పర విశ్వాసాన్ని పెంపొందించుకోవడం.

పీడిత వర్గాల ప్రశ్నలను విడివిడిగా కాకుండా ఒక ఉమ్మడి సామాజిక ప్రశ్నగా చూడగలిగినప్పుడే బహుజన రాజకీయాలు సమాజ పునర్నిర్మాణాన్ని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్న చారిత్రక శక్తిగా రూపుదిద్దుకోగలవు. అప్పుడే అవి అధికార భాగస్వామ్యాన్ని మించి సామాజిక న్యాయం, సమానత్వం, కుల నిర్మూలన వైపు నడిచే నిజమైన ప్రత్యామ్నాయ రాజకీయంగా ఎదుగుతాయి.

సిద్ధాంతాల ఆచరణకు నాలుగు మార్గాలు..

ఒక ముఖ్యమైన ప్రత్యర్థి వాదనను కూడా ఈ సందర్భంలో పరిశీలించాల్సిన అవసరం ఉంది. కొందరు ముందుగా రాజకీయ అధికారం సాధించడం ముఖ్యం, సామాజిక మార్పు తరువాత వస్తుందని వాదిస్తారు. మరికొందరు ప్రతి వర్గం తన సమస్యలపై మాత్రమే దృష్టి పెట్టడం సహజమని భావిస్తారు. ఇంకొందరు కుల నిర్మూలన వంటి లక్ష్యాలు చాలా దూరమైనవి కాబట్టి ప్రస్తుతం వాటా, ప్రాతినిధ్యం, అధికార భాగస్వామ్యంపైనే దృష్టి పెట్టాలని చెబుతారు.

ఈ వాదనల్లో కొంత వాస్తవం ఉన్నప్పటికీ, మన దేశ సామాజిక అనుభవం మరో విషయాన్ని కూడా చెబుతోంది. అధికారంలో కొత్త వర్గాలు వచ్చినా, కుల వివక్ష- సామాజిక వైరుధ్యాలు యథాతథంగా కొనసాగిన అనేక ఉదాహరణలు ఉన్నాయి. అంటే రాజకీయ అధికారం మాత్రమే సరిపోదు; దానికి సామాజిక పరివర్తన దిశ కూడా తోడవ్వాలి. లేనిపక్షంలో పాత వ్యవస్థలో పాత్రధారులు మాత్రమే మారుతారు, వ్యవస్థ మాత్రం మారదు.

ఇంతవరకు మనం సమస్యల స్వభావాన్ని, వాటి మూలాలను, అంతర్గత వైరుధ్యాలను, సామాజిక నిర్మాణాల పాత్రను పరిశీలించాము. ఇప్పుడు మన ముందున్న అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్నను స్పష్టంగా ఎదుర్కోవాల్సిన సమయం వచ్చింది. కేవలం ఈ విశ్లేషణ సరిపోతుందా? లేక దీనిని ఒక స్పష్టమైన రాజకీయ కార్యాచరణగా మార్చాలా?

దీనికి సమాధానం చాలా స్పష్టంగా ఉంది. విశ్లేషణ మాత్రమే సమాజాన్ని మార్చదు; దాన్ని చర్యగా మార్చినప్పుడే అది చరిత్రలో ప్రభావం చూపుతుంది. అందుకే బహుజన రాజకీయాల భవిష్యత్తు ఇప్పుడు మాటల దశ దాటి కార్యాచరణ దశలోకి ప్రవేశించాల్సి ఉంది. మొదటగా రాజకీయ పార్టీల పాత్రను పరిశీలిస్తే ఒక ముఖ్యమైన లోపం కనిపిస్తుంది.

చాలా సందర్భాల్లో బహుజనుల పేరుతో పనిచేస్తున్న శక్తులు ఎన్నికల విజయాలను మాత్రమే కేంద్రంగా తీసుకుంటున్నాయి తప్ప, సమాజ నిర్మాణాన్ని మార్చే దీర్ఘకాలిక ప్రణాళికను రూపొందించడం లేదు. ప్రాతినిధ్యం పెరిగినా కుల వివక్ష తగ్గకపోతే ఆ ప్రాతినిధ్యం కేవలం ఒక సంకేతంగానే మిగిలిపోతుంది. అందువల్ల రాజకీయ పార్టీల ముందు ఒక స్పష్టమైన ప్రశ్న ఉంచాలి, మీరు కేవలం అధికారంలో భాగస్వామ్యం కోసం పనిచేస్తున్నారా? లేక కుల వ్యవస్థను సవాలు చేసే సామాజిక మార్పు కోసం నిలబడుతున్నారా? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం దొరకనంత కాలం బహుజన రాజకీయాలు దిశాహీనంగానే మారుతాయి.

ఇక ఆచరణాత్మక కార్యాచరణ విషయానికి వస్తే, కొన్ని కనీస సామాజిక కార్యక్రమాలు ఇప్పుడు తప్పనిసరిగా మారాయి.

1. పీడిత వర్గాల మధ్య పరస్పర అవగాహనను పెంపొందించే ఉమ్మడి అధ్యయన వేదికలు శాశ్వతంగా ఏర్పడాలి. దళితులు, బీసీలు, గిరిజనులు, మైనారిటీలు తమ తమ అనుభవాలను ఒకరితో ఒకరు పంచుకున్నప్పుడే పరస్పర అపోహలు తొలగిపోతాయి.
2. సామాజిక హింస సంఘటనలపై అన్ని కులాలు, వర్గాల ప్రజలు మౌనం వహించే సంస్కృతి ఆపివేయాలి. ఏ వర్గంపై జరిగిన దాడి అయినా, అది బహుజన ఐక్యతకు విరుద్ధమైన ఘటనగా పరిగణించి, అన్ని పీడిత వర్గాల సంఘాలు కలిసి స్పందించే ఒక సామాజిక నైతిక ఒప్పందం అవసరం.
3. కుల వ్యవస్థ సరిహద్దులను తీవ్రంగా సవాలు చేసే కులాంతర వివాహాలకు మద్దతు ఇచ్చే సామాజిక రక్షణ వ్యవస్థలను నిర్మించాలి.
4. జనాభా లెక్కలు, భూమి, విద్య, సంపద, ఉపాధి వంటి అంశాలను విడివిడిగా చూడకుండా ఒకే ఉమ్మడి బహుజన సామాజిక ఎజెండాగా మార్చాలి.

విడివిడి కుల పోరాటాలుగా రూపాంతరం చెందినా, అవి ఉమ్మడిగా రూపాంతరం చెంది కుల నిర్మూలనా దిశగా ప్రయాణించాలి.

అయితే నేటి కాలంలో నిర్మితమైన విభజిత పోరాటాలు ఎప్పటికీ బలహీనంగానే మిగిలిపోతాయి; సమష్టి పోరాటమే నిజమైన మార్పుకు దారితీస్తుంది.

కానీ, ఈ సిద్ధాంతాలు, పరిష్కారాలు కేవలం మాటల దశలోనే నిలిచిపోకుండా కార్యాచరణ రూపం దాల్చాలంటే, ఈ చారిత్రక బాధ్యతను మోసే శక్తులు ఎవరు? అనే ప్రశ్నకు సమాధానం దొరకాలి.

ఈ మార్పు సహజంగానో లేదా కేవలం రాజకీయ పార్టీల ద్వారానో సాధ్యపడదు. బీసీ, దళిత, గిరిజన, మైనారిటీ ఉద్యమాలు, క్షేత్రస్థాయి ప్రజాసంఘాలు, ప్రత్యేకించి విద్యార్థి-యువజన శక్తులు మరియు సమగ్ర సామాజిక న్యాయాన్ని కాంక్షించే ప్రతి ఒక్కరూ ఈ బాధ్యతను భుజాన వేసుకోవాలి.

పీడిత కులాలు, వర్గాల మధ్య నిరంతర చర్చలను పెంపొందిస్తూ, క్షేత్రస్థాయిలో ఉమ్మడి సామాజిక-రాజకీయ కార్యాచరణను నిర్మించినప్పుడే నిజమైన ఐక్యత సాధ్యమవుతుంది.

సామాజిక విప్లవమే అసలు లక్ష్యం..

ఈ ప్రక్రియలో మేధావుల బాధ్యత మరింత లోతైనది. వారు కేవలం సిద్ధాంతాలను వ్యాఖ్యానించే అకడమిక్ పరిధులకే పరిమితం కాకూడదు. క్షేత్రస్థాయిలోని వైరుధ్యాలను గుర్తించి, వాటిని పరిష్కరించే రాజకీయ కార్యాచరణగా మార్చగలిగే “సమాజాన్ని కదిలించే జ్ఞానాన్ని” వారు అందించాలి.

అసౌకర్యకరమైన సత్యాలను చెప్పగల ధైర్యం, ఒక వర్గం అనుభవాన్ని మరో వర్గానికి అర్థమయ్యేలా చేయగల సామాజిక పరిణతి, విభజనలను ఐక్యతగా మార్చే నిబద్ధత- ఇవే నేటి మేధావుల అసలు ప్రమాణాలు కావాలి.

చివరగా, ఈ విశ్లేషణ మనకు ఒక ముఖ్యమైన చారిత్రక సత్యాన్ని గుర్తుచేస్తోంది. బహుజన రాజకీయాల అసలు విజయం కేవలం అధికార భాగస్వామ్యంలో లేదు; సమాజ పరివర్తనలో ఉంది. ఇవి కేవలం అధికార మార్పు కోసం మాత్రమే పరిమితమైతే, పాత వ్యవస్థలోనే కొత్త పాత్రధారులుగా మిగిలిపోతాయి.

పీడిత వర్గాల ఐక్యత కుల నిర్మూలన అనే చారిత్రక లక్ష్యంతో కలిసినప్పుడే బహుజన రాజకీయం కేవలం ఒక సామాజిక విప్లవంగా రూపాంతరం చెందగలదు. అప్పుడే సమగ్ర సామాజిక న్యాయం ఒక నినాదంగా కాకుండా సామాజిక వాస్తవంగా మారుతుంది. అదే సమానత్వం, కుల నిర్మూలన, బహుజన విముక్తి వైపు సాగే చారిత్రక ప్రయాణానికి పునాది అవుతుంది.

About the Author

Telugu staff

Administrator

View All Posts