ప్రత్యామ్నాయ రాజకీయాల కొరతే బూతు రాజకీయాలకు సోపానం..

ప్రజాస్వామ్యమంటేనే భిన్నాభిప్రాయాల కలబోత. పాలకపక్షం చేసే తప్పులను ఎండగట్టడం ప్రతిపక్షం బాధ్యత, ప్రతిపక్షం చేసే విమర్శలకు హేతుబద్ధంగా సమాధానం చెప్పడం పాలకపక్ష ధర్మం.

ఈ రెండింటి మధ్య జరిగే ఆరోగ్యకరమైన, విధానపరమైన చర్చల నుంచే ప్రజలకు మేలు చేసే అద్భుతమైన పథకాలు, చట్టాలు పుట్టుకొస్తాయి. కానీ, నేటి రాజకీయ ముఖచిత్రాన్ని చూస్తుంటే సగటు పౌరుడికి తీవ్రమైన అసహ్యం వేస్తోంది.

ఎందుకంటే, సిద్ధాంతాల మధ్య జరగాల్సిన పోరాటం కాస్తా నేడు వ్యక్తిగత దూషణల స్థాయికి, బూతు పురాణాల స్థాయికి దిగజారిపోయింది.

రాజకీయాల్లో నాయకులు ఒకరినొకరు దూషించుకోవడానికి వాడుతున్న భాష అత్యంత హేయంగా, సభ్యసమాజం సిగ్గుతో తలదించుకునేలా తయారైంది.

ఒకప్పుడు చట్టసభల్లో గానీ, బయట బహిరంగ సభల్లో గానీ నాయకులు చేసే ప్రసంగాలు ఎంతో హుందాగా ఉండేవి.

వాడివేడి విమర్శలు ఉన్నప్పటికీ, అందులో ఓ సంస్కారం తొంగిచూసేది. వ్యంగ్యం, సామెతలు, పద్యాలతో ప్రత్యర్థులపై విరుచుకుపడేవారు. ఆ విమర్శలు వింటే, విమర్శించబడిన నాయకుడు కూడా లోలోపల నవ్వుకునేంత, లేదా తమ తప్పును ఆత్మవిమర్శ చేసుకునేంత ఆరోగ్యకరమైన వాతావరణం ఉండేది.

పూర్తిగా మారిపోయిన పరిస్థితి..

పొరపాటున ఆవేశంలో ఏదైనా మాట జారినా వెంటనే తమ తప్పు తెలుసుకుని, మరుసటి రోజే సభలోనో, పత్రికాముఖంగానో క్షమాపణలు చెప్పే గొప్ప సంస్కృతి అప్పటి నేతల్లో ఉండేది. దాన్ని ఎవరూ ఆ నాయకుడి బలహీనతగా చూసేవారు కాదు, వారి హుందాతనానికి, ప్రజాస్వామ్య స్ఫూర్తికి ప్రతీకగా భావించేవారు.

ప్రస్తుత పరిస్థితి పూర్తిగా మారిపోయింది. తప్పు మాట్లాడటం ఒక ఫ్యాషన్ అయితే, దాన్ని సమర్థించుకోవడం నేటి రాజకీయ ట్రెండ్‌గా మారింది.

అసలు తాము మాట్లాడింది తప్పని అంగీకరించే ప్రయత్నం గానీ, సరిదిద్దుకునే ప్రయత్నం గానీ ఏ ఒక్క నాయకుడూ చేయడం లేదు. పైగా “నేను అన్నదాంట్లో తప్పేముంది?” అంటూ ఎదురుదాడికి దిగడం మరీ శోచనీయం.

రాజకీయాలను మార్చేసిన గత దశాబ్దన్నర కాలం..

గత దశాబ్దన్నర కాలంగా దేశవ్యాప్తంగా రాజకీయాల్లో ఈ అసహన వాతావరణం, దూషణల పర్వం విపరీతంగా పెరిగిపోయింది.

జాతీయ స్థాయిలోనూ అనేకమంది ప్రముఖులు హుందాతనాన్ని పక్కనపెట్టి దారుణమైన భాషను వాడుతున్నారు.

అయితే, జాతీయ స్థాయి రాజకీయాలతో పోలిస్తే తెలుగు రాష్ట్రాలైన ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణలలో ఈ పరిస్థితి మరీ దిగజారిపోయిందని చెప్పక తప్పదు.

సభలు, సమావేశాలు, ప్రెస్ మీట్లు- వేదిక ఏదైనా నాయకుల నోట వస్తున్న మాటలు వినాలంటేనే కష్టంగా మారిపోయింది. దీంతో ప్రజలు టీవీలు కట్టేయాల్సిన పరిస్థితి దాపురించింది.

ఒకప్పుడు కేవలం అసాంఘిక శక్తులు మాత్రమే వాడుతాయని భావించే పరుషమైన పదజాలాన్ని నేడు చట్టసభలకు ప్రాతినిధ్యం వహించే నాయకులు ఎంతో అలవోకగా, గర్వంగా వాడుతున్నారు. “ఎవరు ఎంత గొప్ప బూతు మాట్లాడితే, వారు అంత గొప్ప నాయకుడు” అన్నట్టుగా తయారైంది రెండు రాష్ట్రాల్లోని నేటి రాజకీయం.

వార్తగా మారిన తిట్టు..

ప్రజలు నాయకులను ఎన్నుకునేది తమ జీవితాలను బాగుచేస్తారని, మెరుగైన పాలసీలు తీసుకువస్తారని. విద్య, వైద్యం, ఉపాధి, వ్యవసాయం, మౌలిక సదుపాయాలు- ఇలాంటి విధానపరమైన అంశాలపై లోతైన చర్చ జరగాల్సిన వేదికలన్నీ వ్యక్తిగత దూషణలకు, ప్రత్యర్థుల కుటుంబ సభ్యులపై ఆరోపణలకు కేరాఫ్ అడ్రస్‌గా మారుతున్నాయి.

ఒక నాయకుడు ఒక పరుషమైన మాట మాట్లాడితే, దానికి కౌంటర్‌గా అవతలి నాయకుడు అంతకు మించి బూతులు మాట్లాడటమే రాజకీయం అన్న భ్రమలో ఉన్నారు నాయకులు. ప్రజా సమస్యల పరిష్కారం గాలికి కొట్టుకుపోయింది, “ఎవరు ఎవరిని ఎంత పచ్చిగా తిట్టారు?” అన్నదే వార్తగా మారుతోంది.

ఇంతలా రాజకీయ నాయకుల భాష ఎందుకు దిగజారిపోయింది? దీనికి ప్రధాన కారణం సోషల్ మీడియా ప్రభావమే అనడంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

టెక్నాలజీ పెరిగిన తర్వాత సోషల్ మీడియా ప్రతి ఒక్కరి అరచేతిలోకి వచ్చేసింది. ఒక నాయకుడు పాలసీల గురించి, రాష్ట్ర అభివృద్ధి గురించి గంటసేపు అద్భుతంగా మాట్లాడితే రాని వ్యూస్, లైక్స్, షేర్లు- అదే నాయకుడు ప్రత్యర్థిని పట్టుకుని ఓ బూతు పదం వాడితే క్షణాల్లో లక్షల్లో చూస్తున్నారు.

సోషల్ మీడియాలో రాత్రికి రాత్రే వైరల్ కావాలన్న యావతో నాయకులు తమ స్థాయిని మరచిపోతున్నట్లుంది.

ప్రమాదకరమైన ధోరణి..

అంతేకాకుండా, పరుషమైన భాషలో మాట్లాడితే తమ కేడర్‌లో మంచి జోష్ వస్తుందని, మాస్ ప్రజల్లో తమకు విపరీతమైన క్రేజ్ పెరుగుతుందని నాయకులు ఒక తప్పుడు భావనలో ఉన్నారు. ఇది అత్యంత ప్రమాదకరమైన ధోరణి.

ప్రజలు తాత్కాలికంగా ఆ మాటలకు చప్పట్లు కొట్టొచ్చు, సోషల్ మీడియాలో ట్రోల్స్ చేసి ఆనందించవచ్చు.

మీమ్స్ రూపంలో ఆ వీడియోలను షేర్ చేసుకోవచ్చు. కానీ, అవన్నీ కేవలం కాలక్షేపానికే పరిమితం. అంతిమంగా ఓటు వేసేటప్పుడు ఆ నాయకుడిలోని పరిపక్వత, వారి పనితీరునే ప్రజలు గీటురాయిగా తీసుకుంటారు.

తాత్కాలికమైన, సోషల్ మీడియా క్రేజ్ కోసం శాశ్వతమైన నాయకత్వ లక్షణాలను, వ్యక్తిత్వాన్ని చంపుకోవడం ఏమాత్రం సమర్థనీయం కాదు.

ఏది ఏమైనా, రాజకీయాల్లోకి వచ్చే ప్రతి ఒక్కరూ ఒక ప్రాథమిక నియమాన్ని తమకు తాముగా విధించుకోవాలి.

అది ప్రత్యర్థిపై విమర్శలు చేసేటప్పుడు “పార్లమెంటరీ లాంగ్వేజ్”లోనే మాట్లాడాలి అన్న నియమం. ఈ నియమాన్ని ఏ చట్టం ద్వారానో, ఏ కోర్టుల ద్వారానో బలవంతంగా రుద్దలేము.

ఎవరికి వారు స్వీయ నియంత్రణ ద్వారా ఒక లక్ష్మణరేఖ గీసుకోవాలి. రాజకీయాల్లో విమర్శలు, ప్రతివిమర్శలు సహజం. కానీ ప్రత్యర్థి ఎంత రెచ్చగొట్టినా, తమ సహనాన్ని కోల్పోకుండా, హుందాగా, దీటుగా, హేతుబద్ధంగా సమాధానం చెప్పినప్పుడే ఆ నాయకుడి అసలైన పరిపక్వత బయటపడుతుంది.

వాడివేడి విమర్శలు ఉండాలి, కానీ అందులోనూ ఒక గౌరవం ప్రతిఫలించాలి. ప్రజా సమస్యలపై సింహంలా గొంతెత్తాలి, కానీ ఆ గొంతులోంచి బూతులు రాలకూడదు.

ఎప్పుడైతే నాయకులు వ్యక్తిగత దూషణలు మాని, విధానపరమైన చర్చలకు ప్రాధాన్యత ఇచ్చి, సభ్యసమాజం హర్షించే భాషను ఉపయోగిస్తారో అప్పుడే వారిపై ప్రజలకు శాశ్వతమైన గౌరవం ఉంటుంది.

బురద చల్లుకునే రాజకీయాల పట్ల విరక్తి చెందిన విద్యావంతులు, యువతలో రాజకీయాల పట్ల మళ్లీ ఆసక్తి పెరుగుతుంది.

నేతల హుందాతనం పెరిగితేనే, అంతిమంగా ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థ గెలుస్తుంది. ఇకనైనా ఆ దిశగా నాయకులు అడుగులు వేయాలని, ముఖ్యంగా తెలుగు రాష్ట్రాల రాజకీయాలు మునుపటి గౌరవాన్ని, సంస్కారాన్ని తిరిగి నిలబెట్టుకుంటాయని ఆశిద్దాం.

About the Author

Chunduru Hanumantha Rao, Sr Journalist.

View All Posts