వందేళ్ల కమ్యూనిజంపై విజయవాడలో విప్లవాత్మక మేధోమథనం..

సోషల్ సైన్సెస్ ట్రస్టు, ప్రోగ్రెసివ్ ఫోరం సంయుక్త నిర్వహణలో ‘వందేళ్ల భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం: గతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు’ జాతీయ చర్చాగోష్ఠి విశేషాలు.

కమ్యూనిస్టుల గడ్డగా, సమరశీల పోరాటాల ‘ఎర్రకోట’గా చారిత్రక ఘనత వహించిన విజయవాడ నగరం అరుదైన విప్లవాత్మక మేధోమథనానికి వేదికైంది.

సోషల్ సైన్సెస్ ట్రస్టు, ప్రోగ్రెసివ్ ఫోరం సంయుక్త ఆధ్వర్యంలో అక్టోబర్ 17, 18 తేదీల్లో ‘వందేళ్ల భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం: గతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు’ అనే ఇతివృత్తంతో నిర్వహించిన జాతీయ చర్చాగోష్ఠి నాలుగు ఉత్తేజభరిత సెషన్లుగా అత్యంత ప్రభావవంతంగా ముగిసింది.

సమాజ మార్పు కోసం జీవితాలను ధారపోసి, కమ్యూనిస్టు ఉద్యమంతో భిన్న స్థాయిల్లో దశాబ్దాలుగా అనుబంధం ఉన్న ఉద్యమకారులు, మేధావులు, అధ్యాపకులు, పరిశోధకులు ఎంతో ఆసక్తితో, చెరగని ఉత్సాహంతో సభా ప్రాంగణానికి తరలివచ్చారు.

కిక్కిరిసిన హాల్లో అధికసంఖ్యలో 50 ఏళ్లు పైబడిన వారే కావడం, వారి కళ్లలో ఎర్రజెండా స్ఫూర్తి, ఉద్యమ పునర్నిర్మాణం పట్ల తపన ఇంకా ఏమాత్రం తగ్గలేదని స్పష్టంగా చాటిచెప్పింది.

స్వతంత్ర భారతదేశంలో వందేళ్ల కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం తన చరిత్రను కేవలం కీర్తించుకోవడానికే పరిమితం కాకుండా, ప్రజల నుంచి ఎందుకు దూరమైందో లోతైన ఆత్మవిమర్శ చేసుకోవాలని ఈ సదస్సు వేదికగా వక్తలు ఉద్బోధించారు.

చారిత్రక సంక్షోభ సమయంలో పునఃసమీక్ష ఆవశ్యకత

పెట్టుబడి దోపిడీ, కుల ఆధిపత్యం, తీవ్ర మితవాద-హిందుత్వ రాజకీయాలు విశ్వరూపం దాలుస్తున్న ప్రస్తుత చారిత్రక సంక్షోభ సమయంలో వామపక్ష ఉద్యమం తన గత అనుభవాలను పునఃసమీక్షించుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.

కమ్యూనిస్టు పార్టీల మధ్య తలెత్తిన సిద్ధాంతపరమైన విభేదాలు, ఆచరణాత్మక లోపాలు, చీలికలు ఉద్యమ బలాన్ని తీవ్రంగా దెబ్బతీశాయి.

వర్గ దోపిడీని కుల వ్యవస్థ నుంచి వేరుచేసి చూడలేమని, కులం కేవలం సామాజిక గుర్తింపు మాత్రమే కాక శ్రమ విభజనను, ఉత్పత్తి సంబంధాలను శాసిస్తోందని మేధావులు స్పష్టం చేశారు.

మార్క్సిస్టు వర్గ విశ్లేషణను అంబేడ్కర్ కుల నిర్మూలన సిద్ధాంతంతో సమన్వయం చేసుకున్నప్పుడే ప్రత్యామ్నాయ రాజకీయ శక్తిగా వామపక్ష ఉద్యమం తిరిగి పుంజుకోగలదని సదస్సు తేల్చిచెప్పింది.

కమ్యూనిస్టు ఉద్యమ వందేళ్ల సుదీర్ఘ ప్రస్థానంలో సాధించిన విజయాలను కేవలం గతస్మృతులుగా భద్రపరచుకోవడం వల్ల ఎలాంటి ప్రయోజనం లేదని, ఆ చరిత్రను సమగ్రంగా విశ్లేషించి వర్తమాన పరిస్థితులకు అనుగుణంగా పునర్నిర్మించడమే నేటి విప్లవకారుల ప్రాథమిక బాధ్యత.

గతాన్ని కాలక్రమ పద్ధతిలో నెమరువేసుకోవడానికి పరిమితం కాకుండా, ఎక్కడ లోపాలు జరిగాయో నిర్భయంగా బేరీజు వేసుకున్నప్పుడే సమకాలీన సంక్షోభాలను ఛేదించే సరికొత్త వైజ్ఞానిక వెలుగులు ఉద్భవిస్తాయి.

తెలంగాణ రైతాంగ సాయుధ పోరాటం, తేభాగా, పున్నప్ర-వయలార్, వర్లీ ఆదివాసీ పోరాటాలు కేవలం భౌతిక హక్కుల కోసమే గాక సామాజిక అస్తిత్వాల విముక్తి కోసం సాగిన మహోజ్వల ప్రజా విప్లవాలు.

గత శతాబ్దపు సోషలిస్టు ప్రయోగాలు, వైఫల్యాల నుంచి పాఠాలు నేర్చుకుంటూ ప్రజాస్వామిక హక్కులను, భావప్రకటన స్వేచ్ఛను హరిస్తున్న పాలకులపై రాజీలేని పోరాటం చేయడం ద్వారానే విప్లవోద్యమానికి కొత్త ఊపిరి ఊదగలమని వక్తలు పునరుద్ఘాటించారు.

ప్రజా సంఘాలను పార్టీ ఆదేశాలను అమలు చేసే సాధనాలుగా కాకుండా, ప్రజలే తమ సమస్యలను చర్చించి పోరాట దిశను నిర్ణయించుకునే స్వతంత్ర వేదికలుగా బలోపేతం చేయాల్సిన ఆవశ్యకతను సదస్సు ఎత్తిచూపింది.

పార్టీ ఆధిపత్యం కంటే ప్రజల స్వచ్ఛంద భాగస్వామ్యమే ఉద్యమానికి జీవశక్తి అని, ప్రజా పోరాటాల నుంచి నేర్చుకున్నప్పుడే కమ్యూనిస్టు శక్తులు మళ్ళీ ప్రజాదరణ పొందుతాయని స్పష్టం చేసింది.

ఈ దిశగా నిష్పాక్షికమైన మేధోపరమైన చర్చకు, సిద్ధాంతపరమైన పునరాలోచనకు, ఆచరణాత్మక ప్రత్యామ్నాయాల అన్వేషణకు మహత్తర వేదిక కల్పించిన సోషల్ సైన్సెస్ ట్రస్టు, ప్రోగ్రెసివ్ ఫోరంల ఆశయం అత్యంత ప్రశంసనీయం.

వందేళ్ల ఉద్యమ వారసత్వాన్ని కాపాడుకోవడం అంటే దోపిడీ, అసమానతలు లేని సమాజం కోసం ప్రజలతో కలిసి కొత్త పోరాటాలకు సమాయత్తం కావడమేనని ఈ చర్చాగోష్ఠి ఘంటాపథంగా చాటి చెప్పింది.

“ప్రజా పోరాటాలతోనే పునరుజ్జీవనం
వర్గ దోపిడీతోపాటు కుల ఆధిపత్యంపై పోరాటం సాగాలి”
– కె. శ్రీనివాసులు (ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం)

స్వతంత్ర భారతదేశంలో వందేళ్ల కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం తన చరిత్రను కేవలం కీర్తించుకోవడానికే పరిమితం కాకుండా, ప్రజల నుంచి ఎందుకు దూరమైందో లోతైన ఆత్మవిమర్శ చేసుకోవాలని ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయానికి చెందిన కె శ్రీనివాసులు స్పష్టం చేశారు.

పెట్టుబడి దోపిడీ, కుల ఆధిపత్యం, హిందుత్వ రాజకీయాలు బలపడుతున్న తరుణంలో వామపక్ష ఉద్యమం తన గత అనుభవాలను సమీక్షించుకొని, ప్రజల జీవితాలతో ముడిపడిన నూతన కార్యాచరణను రూపొందించుకోవాలని పేర్కొన్నారు.

కమ్యూనిస్టు పార్టీల మధ్య సిద్ధాంతపరమైన విభేదాలు, చీలికలు, పరస్పర దూరాలు ఉద్యమ బలాన్ని దెబ్బతీశాయని వివరించిన ఆయన, ప్రజల సమస్యలను అర్థం చేసుకొని, వారి పోరాటాల్లో భాగస్వాములైనప్పుడే కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం తిరిగి ప్రజల విశ్వాసాన్ని పొందగలదని చెప్పారు.

భారత సమాజంలో వర్గ దోపిడీని కుల వ్యవస్థ నుంచి వేరుచేసి చూడలేమని శ్రీనివాసులు విశ్లేషించారు. కులం కేవలం సామాజిక గుర్తింపు కాదని, అది శ్రమ విభజనను, వృత్తులను, ఉత్పత్తి సంబంధాలను, అవకాశాలను ప్రభావితం చేస్తోందని పేర్కొన్నారు.

కుల సమస్యను పక్కనపెట్టి వర్గపోరాటానికే పరిమితమైన వామపక్ష దృక్పథం దళిత, బహుజన సమాజాలతో బలమైన సంబంధాలను నిర్మించుకోవడంలో విఫలమైందని వివరించారు.

మరోవైపు ప్రైవేటీకరణ, కార్పొరేట్ పెట్టుబడుల విస్తరణ రైతులు, చేతివృత్తిదారులు, చిన్న ఉత్పత్తిదారుల జీవనాధారాలను దెబ్బతీస్తున్నాయని చెప్పారు.

ఈ పరిణామాలకు తోడు హిందుత్వ రాజకీయాలు ప్రజల మత, సామాజిక భావోద్వేగాలను రాజకీయ ఆధిపత్యానికి ఉపయోగించుకుంటున్నాయని విశ్లేషించిన ఆయన, కుల వివక్షపై పోరాటం, కార్మికుల హక్కుల పరిరక్షణ, రైతాంగ సమస్యలు, ఆదివాసీ హక్కులు, ప్రజాస్వామిక స్వేచ్ఛల పరిరక్షణ వంటివి వామపక్ష కార్యాచరణలో విడదీయలేని భాగాలు కావాలని స్పష్టం చేశారు.

“చరిత్రను కాపాడుకోవడం కాదు— చరిత్రను పునర్నిర్మించడమే కమ్యూనిస్టుల కర్తవ్యం”
– పాణి (విప్లవ రచయితల సంఘం- విరసం)

కమ్యూనిస్టు ఉద్యమ వందేళ్ల సుదీర్ఘ ప్రస్థానంలో సాధించిన విజయాలను కేవలం గత స్మృతులుగా భద్రపరచుకోవడం వల్ల ఎలాంటి ప్రయోజనం లేదని, ఆ చరిత్రను సమగ్రంగా విశ్లేషించి వర్తమాన పరిస్థితులకు అనుగుణంగా పునర్నిర్మించడమే నేటి విప్లవకారుల ప్రాథమిక బాధ్యతనని విప్లవ రచయితల సంఘం(విరసం) నేత పాణి స్పష్టం చేశారు.

విజయవాడలో జరిగిన జాతీయ చర్చాగోష్ఠిలో ఆయన ప్రసంగిస్తూ- 1951 అనంతర పరిణామాలు, సాయుధ పోరాట అనుభవాలు, వర్గ, వర్గేతర ధోరణులను నిష్పక్షపాతంగా పునఃసమీక్షించుకోవాల్సిన చారిత్రక అవసరాన్ని నొక్కిచెప్పారు.

గతాన్ని కాలక్రమ పద్ధతిలో నెమరువేసుకోవడానికి పరిమితం కాకుండా, ఎక్కడ లోపాలు జరిగాయో నిర్భయంగా బేరీజు వేసుకున్నప్పుడే సమకాలీన సంక్షోభాలను ఛేదించే సరికొత్త వైజ్ఞానిక వెలుగులు ఉద్భవిస్తాయని ఆయన పిలుపునిచ్చారు.

తెలుగు సమాజం అనూహ్యమైన విప్లవ పోరాటాలకు వేదికగా నిలిచిందని, ముఖ్యంగా తెలంగాణ రైతాంగ సాయుధ పోరాటం కేవలం భూమి, భుక్తి కోసం మాత్రమే గాక భాష, సంస్కృతి, సామాజిక అస్తిత్వాల విముక్తి కోసం సాగిన మహోజ్వల ప్రజా విప్లవమని పాణి కొనియాడారు.

నాటి పోరాటంలో అణగారిన వర్గాలు, మహిళలు, ముస్లింలు క్రియాశీల పాత్ర పోషించి దేశానికే దిక్సూచిగా నిలిచారని గుర్తుచేశారు.

ఈ సమాజాన్ని మార్చగల నిజమైన ప్రజాస్వామిక శక్తి కేవలం మార్క్సిస్టు ఆలోచనావిధానానికే ఉందని, అయితే కుల వ్యవస్థ, మతపరమైన అసమానతలు, అణచివేత వంటి భావజాల సంబంధాలను తుదముట్టించకుండా శాశ్వత సామాజిక విముక్తి సాధ్యం కాదని ఆయన హెచ్చరించారు.

నేడు ప్రపంచవ్యాప్తంగాను, దేశంలోనూ విజృంభిస్తున్న తీవ్ర మితవాద, ఫాసిస్టు శక్తుల దాడిని ఎదుర్కోవాలంటే కమ్యూనిస్టులు తమ శ్రామికవర్గ ఐక్యతను తిరిగి పునరుద్ధరించుకోవాలని ఆయన ఉద్బోధించారు.

“కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం త్యాగాల చరిత్ర.. వైఫల్యాలపై ఆత్మవిమర్శే భవిష్యత్తుకు మార్గం..”
– ఆనంద్ తెల్తుంబ్డే(రచయిత, పౌర హక్కుల కార్యకర్త)

భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం వందేళ్లకు పైబడిన ప్రస్థానంలో ఎన్నో త్యాగాలు, పోరాటాలు, చారిత్రక విజయాలను సాధించిందని ప్రముఖ రచయిత, పౌరహక్కుల కార్యకర్త ఆనంద్ తెల్తుంబ్డే కొనియాడారు.

ప్రాణాలను సైతం లెక్కచేయకుండా ప్రజల విముక్తి కోసం పోరాడే ధైర్యం, నిబద్ధత, త్యాగనిరతి భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమానికి గొప్ప సంపదగా అభివర్ణించారు.

తాష్కెంట్‌లో 1920లో కమ్యూనిస్టు పార్టీ ఏర్పాటుకు పునాదులు పడిన నాటి నుంచి కార్మిక, కర్షక ఉద్యమాలు, తెలంగాణ రైతాంగ సాయుధ పోరాటం, తదనంతర విప్లవోద్యమాల వరకు సాగిన చారిత్రక ప్రస్థానాన్ని ప్రస్తావించారు.

అయితే, త్యాగాలు చేయడం, పోరాటాల్లో ధైర్యాన్ని ప్రదర్శించడం మాత్రమే ఉద్యమ విజయానికి సరిపోవని స్పష్టం చేస్తూ, ఇంతటి పోరాట చరిత్ర ఉన్నప్పటికీ ఆశించిన సామాజిక మార్పు ఎందుకు పూర్తిస్థాయిలో సాధ్యం కాలేదన్న ప్రశ్నను ఉద్యమం తనకు తాను వేసుకోవాలని సూచించారు.

భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమంలో ఏర్పడిన చీలికలు, సిద్ధాంతపరమైన విభేదాలు, అనేక గ్రూపుల ఆవిర్భావాన్ని ప్రస్తావిస్తూ, వాటి మూలాలను లోతుగా పరిశీలించాల్సిన అవసరాన్ని ఆనంద్ తెల్తుంబ్డే నొక్కిచెప్పారు.

మార్క్సిజం, లెనినిజం, మావోయిజాలను అర్థం చేసుకోవడంలో, వాటిని భారతీయ పరిస్థితులకు అన్వయించడంలో జరిగిన పొరపాట్లపై ఆత్మవిమర్శ జరగాలని అన్నారు.

చైనాలో మావో నాయకత్వంలో సాగిన విప్లవం అక్కడి ప్రత్యేక చారిత్రక, ఆర్థిక, రాజకీయ పరిస్థితుల ఫలితమని, ఆ అనుభవాన్ని భారతదేశానికి యథాతథంగా వర్తింపజేయడం శాస్త్రీయ దృక్పథం కాదని విశ్లేషించారు.

రెండు దేశాల సామాజిక నిర్మాణాలు, ఆర్థిక పరిస్థితులు, రాజ్య వ్యవస్థలు వేర్వేరుగా ఉన్నప్పుడు విప్లవ వ్యూహాలు కూడా వాస్తవికతకు అనుగుణంగా ఉండాలని పేర్కొంటూ, మార్క్సిజాన్ని కొన్ని సిద్ధాంత సూత్రాలకు పరిమితం చేయకుండా సమాజాన్ని శాస్త్రీయంగా అర్థం చేసుకునేందుకు ఉపయోగించాలని సూచించారు.

“ప్రజా ఉద్యమాలే కమ్యూనిస్టు శక్తికి పునాది”
– శోభన్‌లాల్ దత్తగుప్తా (కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయం మాజీ ఆచార్యులు)

భారత స్వాతంత్య్ర పోరాటాన్ని కేవలం బ్రిటిష్ పాలన నుంచి విముక్తి కోసం జరిగిన పోరాటంగా కాకుండా, శ్రమజీవుల సామాజిక, ఆర్థిక విముక్తి కోసం సాగిన ఉద్యమంగా చూడాలని కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయం మాజీ రాజకీయ శాస్త్ర ఆచార్యులు శోభన్‌లాల్ దత్తగుప్తా పేర్కొన్నారు.

రష్యా విప్లవ స్ఫూర్తితో బలపడిన కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం సంపూర్ణ స్వాతంత్ర్యం, కార్మిక–రైతు హక్కులు, దోపిడీ నిర్మూలన వంటి లక్ష్యాలను ముందుకు తెచ్చిందని వివరించారు.

తెలంగాణ సాయుధ రైతాంగ పోరాటం, తేభాగా ఉద్యమం, వార్లీ ఆదివాసీల పోరాటాలు, కార్మిక సమ్మెలు ప్రజల విముక్తి ఆకాంక్షలకు ప్రతీకలుగా నిలిచాయని గుర్తుచేశారు.

అయితే 1942 క్విట్ ఇండియా ఉద్యమంలో పాల్గొనకపోవడం వంటి వ్యూహపరమైన నిర్ణయాలు కమ్యూనిస్టు పార్టీని ప్రధాన జాతీయ ఉద్యమానికి దూరం చేశాయని విశ్లేషించారు.

భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం ప్రజా పోరాటాల నుంచి బలాన్ని పొందినప్పుడే విస్తృత శక్తిగా ఎదిగిందని, పార్టీ నిర్మాణం, ఎన్నికల రాజకీయాలకే అధిక ప్రాధాన్యం ఇచ్చినప్పుడు ప్రజలతో సంబంధాలు బలహీనపడ్డాయని దత్తగుప్తా పేర్కొన్నారు.

భారత సమాజాన్ని కేవలం వర్గ దృక్పథంతోనే అర్థం చేసుకోవడం, కుల అణచివేత, మతం, సంస్కృతి, ఆదివాసీ జీవిత వాస్తవికతకు తగిన ప్రాధాన్యం ఇవ్వకపోవడం ఉద్యమ పరిమితులుగా మారాయని వివరించారు.

అంబేడ్కర్‌తో కమ్యూనిస్టుల సిద్ధాంతపరమైన విభేదాలు కూడా కుల సమస్యను సమగ్రంగా అర్థం చేసుకోవాల్సిన అవసరాన్ని గుర్తుచేస్తున్నాయని పేర్కొంటూ, కమ్యూనిజం భారతీయ సంప్రదాయాలకు పరాయిదనే విమర్శలకు సమాధానం చెప్పాలంటే దేశ చరిత్రలోని విప్లవ, సమానత్వ సంప్రదాయాలతో అనుసంధానం పెంచుకోవాలని సూచించారు.

“ప్రజా సంఘాల స్వతంత్రతే కమ్యూనిస్టు ఉద్యమానికి జీవశక్తి..”
– అరిందమ్ దత్తా(హుమాయూన్ కబీర్ మహావిద్యాలయం, పశ్చిమ బెంగాల్)

భారత కమ్యూనిస్టు ఉద్యమంలో ప్రజా సంఘాల పాత్రను, వాటి స్వతంత్రతను, పార్టీతో వాటికున్న సంబంధాలను పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని హుమాయూన్ కబీర్ మహావిద్యాలయానికి చెందిన అరిందమ్ దత్తా విశ్లేషించారు.

కార్మికులు, రైతులు, విద్యార్థులు, మహిళలు, యువతను సంఘటితం చేసే ప్రజా సంఘాలే కమ్యూనిస్టు ఉద్యమానికి అసలైన బలమని పేర్కొన్నారు.

మార్క్స్, లెనిన్ సిద్ధాంతాల్లో కార్మికుల రోజువారీ పోరాటాలను విస్తృత సామాజిక మార్పుతో అనుసంధానించాల్సిన అవసరం ఉందని వివరించారు.

వేతనాలు, భూమి, విద్య, ఉపాధి, హక్కుల కోసం జరిగే పోరాటాలు తాత్కాలిక సమస్యల పరిష్కారానికే పరిమితం కాకుండా ప్రజల్లో సామాజిక చైతన్యాన్ని పెంపొందించాలని స్పష్టం చేశారు.

1936 నుంచి 1947 మధ్య అఖిల భారత కిసాన్ సభ, అఖిల భారత విద్యార్థి సమాఖ్య, కార్మిక సంఘాలు వంటి ప్రజా వేదికల ద్వారా కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం ప్రజల్లో విస్తృత ప్రభావాన్ని సాధించిందని దత్తా పేర్కొన్నారు.

అయితే ప్రజా సంఘాల్లో పార్టీ ఆధిపత్యం పెరగడం, నాయకత్వ ఎంపికలో ప్రజాస్వామిక పద్ధతులు బలహీనపడటం, భిన్నాభిప్రాయాలకు తగిన స్థానం లేకపోవడం వాటి స్వతంత్రతను దెబ్బతీశాయని వివరించారు.

నేటి పరిస్థితుల్లో కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం ప్రజల విశ్వాసాన్ని తిరిగి పొందాలంటే ప్రజా సంఘాలను పార్టీ ఆదేశాలను అమలు చేసే సాధనాలుగా కాకుండా, ప్రజలే తమ సమస్యలను చర్చించి, నాయకత్వాన్ని ఎన్నుకొని, పోరాటాల దిశను నిర్ణయించుకునే స్వతంత్ర వేదికలుగా బలోపేతం చేయాలని దత్తా సూచించారు.

“ఎర్రజెండా పోరాటాలే చరిత్రకు చోదకశక్తి”
– ఐ. నర్సయ్య (జవహర్‌లాల్ నెహ్రూ విశ్వవిద్యాలయం)

1920–1951 మధ్య ఆంధ్ర–తెలంగాణ ప్రాంతాల్లో కమ్యూనిస్టు ఉద్యమ ఆవిర్భావం, రైతాంగ పోరాటాలు, ప్రజా సమీకరణ గురించి న్యూఢిల్లీలోని జవహర్‌లాల్ నెహ్రూ విశ్వవిద్యాలయానికి చెందిన ఐ నర్సయ్య వివరించారు.

1917 రష్యా అక్టోబరు విప్లవ ప్రభావం, మార్క్సిస్టు–సోషలిస్టు భావజాల వ్యాప్తి తెలుగు ప్రాంతాల్లో యువతను కొత్త ఆలోచనల వైపు నడిపించాయని పేర్కొన్నారు.

పుచ్చలపల్లి సుందరయ్య తదితర నాయకుల కృషితో కమ్యూనిస్టు పార్టీ నిర్మాణం బలపడిందని, రైతులు, కార్మికులు, వ్యవసాయ కూలీలు, విద్యార్థులు, యువత, మహిళలను సంఘటితం చేయడం ద్వారా ఉద్యమం విస్తరించిందని తెలిపారు.

జమీందారీ దోపిడీకి వ్యతిరేకంగా రైతు పోరాటాలు, న్యాయమైన వేతనాల కోసం కార్మిక సమ్మెలు, భూమిలేని పేదల హక్కుల కోసం ఉద్యమాలు సాగాయని వివరించారు.

రాజకీయ స్వాతంత్య్రం మాత్రమే సరిపోదని, ఆర్థిక దోపిడీ, సామాజిక అసమానతలు అంతమై ప్రజలకు గౌరవప్రదమైన జీవితం లభించినప్పుడే విముక్తి సంపూర్ణమవుతుందని కమ్యూనిస్టులు చాటారని నర్సయ్య పేర్కొన్నారు.

సోషల్ సైన్సెస్ ట్రస్టు, ప్రోగ్రెసివ్ ఫోరం ఆధ్వర్యంలో ఎన్ అంజయ్య, బీ జమిందార్‌తో పాటు జగన్నాథరావు, భరత్, వెంకట్రావు తదితరుల అవిశ్రాంత కృషి, తపన వల్లే ఈ చారిత్రక చర్చాగోష్ఠి దిగ్విజయంగా ముగిసింది.

About the Author

Krishna Kanuri

Ppma_guest_author

1960 జనవరి 15న నిజామాబాద్ జిల్లా అశోక్ ఫారంలో కృష్ణ కానూరి జన్మించారు. విజయవాడలో ఆంధ్రభూమి, ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రికల్లో సుమారు 25 సంవత్సరాలు జర్నలిస్టుగా పనిచేశారు. విద్యార్థి దశ నుంచే సామాజిక, రాజకీయ, ఆర్ధిక, సాంస్కృతిక అంశాలపై ఆసక్తి, లోతైన అధ్యయనం ఆయన ప్రత్యేకత. ప్రముఖ తత్వవేత్తలు జిడ్డు కృష్ణమూర్తి, యూజీ కృష్ణమూర్తిల రచనలు, తాత్విక చింతన కృష్ణను ఎంతగానో ప్రభావితం చేశాయి. జిడ్డు కృష్ణమూర్తిపై వచ్చిన 20 ప్రసిద్ధ గ్రంథాలను పరిచయం చేస్తూ రాసిన పుస్తకం ప్రస్తుతం ప్రచురణకు సిద్ధంగా ఉంది. తెలుగు, ఆంగ్ల సాహిత్యాలపై అనురక్తి కలిగిన కృష్ణ.. సమకాలీన అంతర్జాతీయ, దేశీయ సామాజిక సమస్యలపై పదునైన ఎడిట్ పేజీ విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాయడంపై విశేష ఆసక్తి కనబరుస్తారు. ప్రచారాల వెనుక దాగిన నిజాలను వెలికితీయడమే ఆయన రచనల ప్రధాన లక్ష్యం.

View All Posts