రాజకీయ ఆర్థిక వేత్త డాక్టర్ పరకాల ప్రభాకర్, 2026 జూలై 11న సికింద్రాబాద్లోని సెయింట్ పాట్రిక్స్ హైస్కూల్లో నిర్వహించిన ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీ స్మారక సభలో ఉపన్యాసాన్ని ఇచ్చారు. ఆ ఉపన్యాసం పూర్తి పాఠాన్ని ఇక్కడ అందిస్తున్నాం. ఈ వ్యాసం రెండు భాగాలుగా ప్రచురితమవుతుంది, ఇది మొదటి భాగం.
84 ఏళ్ల వయసులో ధైర్యవంతుడైన జెస్యూట్ పూజారి ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీ అనారోగ్యంతో మరణించారు.
తలోజా సెంట్రల్ జైలులో ఆయనకు జరిగిన అమానుషమైన, నిర్దయ చర్యలు ఆయన ఆరోగ్యాన్ని మరింత దిగజార్చాయి.
కరోనా వైరస్ ప్రభావంతో ఆరోగ్యం తీవ్రంగా క్షీణించిన తరువాత 2021 మేలో వైద్యపరమయిన బెయిల్పై ఆయన విడుదలయ్యారు.
అనంతరం చికిత్స పొందుతున్న హోలీ ఫ్యామిలీ ఆసుపత్రిలో 2021 జూలై 5న ఆయన తుదిశ్వాస విడిచారు.
ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీ మరణించినప్పుడు నాకు తీవ్ర విచారం కలిగింది. కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
నేను రచించిన ‘ది క్రూకెడ్ టింబర్ ఆఫ్ న్యూ ఇండియా’ అనే పుస్తకంలో ఆయనపై ఒక అధ్యాయం ఉంది. ఆ అధ్యాయానికి “ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీని ఎవరు చంపారు?” అనే శీర్షిక పెట్టాను.
“ఎవరు చంపారు?” అని నేను ఎందుకు అడిగానంటే, ఆయన సహజ మరణం చెందారని నేను నమ్మలేదు.
ఆయనను వ్యవస్థే చంపిందని నా ఉద్దేశం. కానీ ఈరోజు నేను అదే ప్రశ్న అడగడం లేదు.
ఈరోజు నా ప్రశ్న వేరే..
“స్టాన్ స్వామీని చూసి ఎవరు భయపడుతున్నారు?”
అలాగే, “వాళ్లు ఆయనను చూసి ఎందుకు భయపడుతున్నారు?”
ఈ ఏడాది ఏప్రిల్లో నేను రాంచీ నగర శివారులోని నమ్కుమ్లో ఉన్న బగైచాకు వెళ్లాను.
అక్కడ రెండు రోజులు గడిపాను. ఆయన జయంతి సందర్భంగా నిర్వహించిన “స్టాన్ స్వామీ జయంతి విమర్శ” అనే కార్యక్రమంలో నేను ఉపన్యాసం ఇచ్చాను.
ఈరోజు నేను నా దుఃఖాన్ని మీతో పంచుకోవడానికి ఇక్కడికి రాలేదు. ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీ జీవితాన్ని మనం కలిసి స్మరించుకోవడానికి, ఆయన నిలబెట్టిన విలువలను కాపాడుకోవడానికి, ఆయన జీవితంలో నుంచి స్ఫూర్తిని పొందడానికి ఇక్కడికి వచ్చాను. ఈ సందర్భంగా మాట్లాడే అవకాశం కల్పించిన నిర్వాహకులకు నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు.
కొన్ని ఆందోళనలు.. హెచ్చరికలు..
ముందుకు వెళ్లే ముందు, ఈ మధ్య కాలంలో నన్ను కలవరపెడుతున్న కొన్ని విషయాలను మీతో పంచుకోవాలనుకుంటున్నాను.
పెద్ద సభ అయినా, చిన్న సమావేశం అయినా నాకు అవకాశం దొరికినప్పుడల్లా నేను ఈ హెచ్చరికలను చెబుతుంటాను.
ఇంతకు ముందు ఇవే మాటలు విన్నవారు ఉంటే, నేను మళ్లీ చెబుతున్నందుకు క్షమించాలి. కానీ ఇవి పదేపదే గుర్తు చేయాల్సినంత ముఖ్యమైన విషయాలని నేను నమ్ముతున్నాను.
మొదటి హెచ్చరిక- ఇలాంటి సమావేశాలను భవిష్యత్తులో కూడా మనం ఇలాగే నిర్వహించగలమని ఎవరైనా భావిస్తే, దయచేసి ఆ భ్రమను విడిచిపెట్టండి.
ఇప్పటికే దేశంలోని అనేక ప్రాంతాల్లో స్వేచ్ఛగా అభిప్రాయాలు వ్యక్తం చేయడం కష్టమవుతోంది. ప్రస్తుత పరిస్థితి ఇలాగే కొనసాగితే, త్వరలో ఇలాంటి సమావేశాలు నిర్వహించడమే అసాధ్యమవుతుంది.
రెండో హెచ్చరిక- ఈ సంవత్సరం స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం సందర్భంగా ఎర్రకోటపై మన త్రివర్ణ పతాకమే ఎగురుతుందని నాకు దాదాపు నమ్మకం ఉంది. కానీ వచ్చే ఏడాది కూడా అదే జరుగుతుందా? దాని గురించి నాకు నమ్మకం లేదు. అక్కడ ఏ రంగు జెండా ఎగురుతుందో మీలో ఎవరైనా ఊహించవచ్చు.
మూడో హెచ్చరిక- ఇటీవల కేంద్ర హోం మంత్రిత్వ శాఖ ఒక సర్క్యులర్ జారీ చేసింది. దాని ప్రకారం “వందే మాతరం” పాటలోని ఆరు చరణాలన్నీ తప్పనిసరిగా ఆలపించాలి.
అదే కాకుండా, అది “జన గణ మన” జాతీయ గీతానికి ముందు పాడాలని కూడా పేర్కొంది.
ప్రస్తుత ధోరణి ఇలాగే కొనసాగితే, క్రమంగా “జన గణ మన”ను పక్కన పెట్టే పరిస్థితి కూడా రావచ్చు.
లోక్సభలో వందే మాతరంపై జరిగిన పది గంటల చర్చ మనకు ఇదే సంకేతాన్ని ఇస్తోంది. ఈరోజు మన పార్లమెంట్ ప్రజల అసలు సమస్యలను చర్చించడం మానేసింది.
నిరుద్యోగం, ధరల పెరుగుదల, మణిపూర్ పరిస్థితి, గ్రామీణ సంక్షోభం, రూపాయి విలువ పతనం, ఆపరేషన్ సిందూర్, చైనా ఆక్రమించిన భారత భూభాగం, దేశీయ పెట్టుబడుల తగ్గుదల లాంటి అత్యవసర అంశాలపై చర్చించడానికి సమయం దొరకలేదు. కానీ వందే మాతరంపై మాత్రం పది గంటల పాటు చర్చించడానికి సమయం దొరికింది.
ఈ ప్రస్తుత ధోరణిని అడ్డుకోకపోతే, నేను చెప్పిన ఈ మూడు ప్రమాదాలు త్వరలోనే వాస్తవాలుగా మారే అవకాశం ఉంది.
నాలుగో ప్రమాదం – జనాభా మార్పుల కమిటీ..
ఇంకో ప్రమాదం కూడా రూపుదిద్దుకుంటోంది. అది నాలుగోది. ఇటీవల ప్రభుత్వం జనాభా మార్పులపై ఉన్నతస్థాయి కమిటీని ఏర్పాటు చేసింది.
ఆ కమిటీకి ఇచ్చిన బాధ్యతలను జాగ్రత్తగా చదివితే దాని అసలు ఉద్దేశ్యం ఏమిటో, అది మన సమాజంపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపగలదో అర్థమవుతుంది.
ప్రత్యేకంగా “అక్రమ వలసలు” అనే పదాన్ని పదే పదే ఉపయోగించడం ద్వారా ప్రస్తుత పాలక వ్యవస్థ ఈ ప్రక్రియ వెనుక ఉన్న తన ఉద్దేశాలను బయటపెడుతోంది.
ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీ గురించి ఆలోచించినప్పుడు, మనం ఆయనను ఎలా చూశామో, పాలక వ్యవస్థ ఆయనను ఎలా చూసిందో గుర్తు చేసుకుంటే, నాకు ఆంగ్ల కవి విలియం బ్లేక్ చెప్పిన మాటలు గుర్తుకొస్తాయి. “కొంతమందికి కన్నీళ్లు తెప్పించే ఒక చెట్టు, మరికొందరికి దారిలో అడ్డుగా నిలిచిన పచ్చని వస్తువుగా మాత్రమే కనిపిస్తుంది. ఒక మనిషి ఎలా ఉంటాడో, అతను ప్రపంచాన్ని కూడా అలాగే చూస్తాడు.”
మనమంతా కొన్ని విలువలు, ఆదర్శాలను పంచుకుంటాం. ఆ విలువలను అత్యంత స్పష్టంగా వ్యక్తం చేసిన వ్యక్తి ఫాదర్ స్టాన్ స్వామీ.
ఆయనను 2020 అక్టోబర్ 8న అరెస్టు చేయడానికి కొద్దిసేపటి ముందు ఆయన చెప్పిన మాటలు ఇవి:
“గత రెండు దశాబ్దాలుగా నేను ఆదివాసీ ప్రజలతో, వారి గౌరవప్రదమైన ఆత్మగౌరవంతో కూడిన జీవితం కోసం జరుగుతున్న పోరాటంతో నన్ను నేను ముడిపెట్టుకున్నాను. ఈ ప్రక్రియలో భారత రాజ్యాంగం వెలుగులో ప్రభుత్వం తీసుకొచ్చిన అనేక విధానాలు, చట్టాలపై నేను స్పష్టంగా నా విభేదాన్ని వ్యక్తం చేశాను. ప్రభుత్వం, పాలక వర్గం తీసుకున్న అనేక చర్యల చెల్లుబాటు, చట్టబద్ధత, న్యాయబద్ధతలను నేను ప్రశ్నించాను. దీంతో నేను ‘దేశ ద్రోహి’గా పరిగణించబడ్డాను కావచ్చు.”
“మనం ఈ ప్రక్రియలో భాగస్వాములమే. ఒక విధంగా చూస్తే, నేను ఈ ప్రక్రియలో భాగమైనందుకు సంతోషిస్తున్నాను. నేను నిశ్శబ్ద ప్రేక్షకుడిని కాదు. ఈ పోరాటంలో భాగస్వామిని. దాని కోసం ఏ మూల్యం చెల్లించాల్సి వచ్చినా చెల్లించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. మనమందరం పరిణామాలను ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి.”
“నాకు జరుగుతున్నది ప్రత్యేకమైనది కాదు. ఆదివాసీలు, దళితులు, అట్టడుగు వర్గాల హక్కుల కోసం నిలబడే, పాలకుల విధానాలను ప్రశ్నించే అనేక మంది కార్యకర్తలు, న్యాయవాదులు, రచయితలు, జర్నలిస్టులు, విద్యార్థి నాయకులు, కవులు, మేధావులు, ఇతరులు లక్ష్యంగా మారుతున్నారు. చాలా సంవత్సరాలుగా నాతో సంఘీభావం వ్యక్తం చేసిన ప్రతి ఒక్కరికీ నేను కృతజ్ఞుడిని” అని ఆయన అన్నారు.
ఇప్పుడు ఆయన చెప్పిన మాటలలోని ముఖ్యమైన పదాలను తీసుకుని ఒక జాబితా తయారు చేద్దాం: ఆదివాసీలు, దళితులు, అట్టడుగు వర్గాలు, పాలక శక్తులు, గౌరవప్రదమైన, ఆత్మగౌరవంతో కూడిన జీవితం కోసం పోరాటం, విభేదం, సంఘీభావం, భారత రాజ్యాంగం, చెల్లుబాటు, చట్టబద్ధత, న్యాయబద్ధత, దేశ ద్రోహి, నిశ్శబ్ద ప్రేక్షకుడు, మూల్యం చెల్లించడం, పరిణామాలను ఎదుర్కోవడం.
దేశంలోని పరిస్థితి – ఆర్థిక వ్యవస్థ..
ప్రస్తుత పాలక వ్యవస్థ ఆర్థిక రంగంలో కొన్ని మొండిగా కొనసాగుతున్న లక్షణాలను ఇప్పటికీ వదిలించుకోలేకపోతోంది. ఇది వరుసగా మూడోసారి అధికారంలోకి వచ్చినప్పటికీ, ఈ లక్షణాలు అలాగే కొనసాగుతున్నాయి.
విధానాల రూపకల్పనలో తాత్కాలిక, ఆలోచన లేని నిర్ణయాలు, గత తప్పిదాల నుంచి పాఠాలు నేర్చుకోవడంలో నిరాసక్తత, సాధారణ ప్రజలు ఎదుర్కొంటున్న ఆర్థిక వాస్తవాలను తిరస్కరించడం, ఆర్థిక వ్యవస్థ బాగుందని చూపించేందుకు గణాంకాలను మెరుగుపరచడం, ప్రచార ప్రయోజనాల కోసం సృష్టించిన కథనాలనే నిజమని నమ్మడం, ఎన్నికల విజయాలను తమ ఆర్థిక పనితీరుకు ప్రజల మద్దతుగా భావించడం.
ప్రభుత్వం ఇప్పటికీ వాస్తవాలను అంగీకరించకుండా ఉండటానికే కట్టుబడి ఉంది.
ఆర్థిక వృద్ధి మందగించడం, దేశంలోకి మూలధన ప్రవాహం తగ్గిపోవడం, భారతదేశం నుంచి పెట్టుబడులు బయటకు వెళ్లిపోవడం, కార్పొరేట్ పన్నులు తగ్గించినప్పటికీ దేశీయ ప్రైవేట్ పెట్టుబడులు పెరగకపోవడం లాంటి అంశాలపై అది పెద్దగా శ్రద్ధ చూపడం లేదు.
ఎంతో ప్రచారం చేసిన ఉత్పత్తి ఆధారిత ప్రోత్సాహక పథకం కూడా ఆశించిన ఫలితాలను ఇవ్వలేదు.
ప్రభుత్వ పెట్టుబడులు పెంచితే ప్రైవేట్ పెట్టుబడులు కూడా పెరుగుతాయనే వాదన కూడా పెద్దగా ఫలించలేదు.
దేశంలోని అసంఘటిత రంగం పెద్ద మొత్తంలో క్షీణత లేదా స్థబ్దతలో ఉంది. కానీ అది ప్రభుత్వానికి పెద్ద సమస్యగా కనిపించడం లేదు.
మనకు తెలుసు, దేశంలోని అత్యధిక ప్రజలకు కనీస జీవనోపాధిని కల్పించే రంగం ఇదే.
అయితే ప్రభుత్వం మాత్రం “సంస్కరణల ప్రయాణానికి మరింత వేగం ఎలా ఇవ్వాలి?”, “జీవన సౌలభ్యం”, “వ్యాపారం నిర్వహణ సౌలభ్యం” లాంటి అంశాలపైనే ఎక్కువ సమయం వెచ్చిస్తోంది. కానీ ఎవరి కోసం? స్పష్టంగా చెప్పాలంటే, తమకు అనుకూలంగా ఉన్న కొద్దిమంది వ్యాపార వర్గాల కోసం.
దేశంలో ప్రస్తుతం బ్యాంకు రుణాలలో గణనీయమైన భాగం వినియోగ అవసరాల కోసమే తీసుకోబడుతోంది.
పేదలు, అట్టడుగు వర్గాలు ఎదుర్కొంటున్న పెరుగుతున్న జీవన వ్యయం, యువతలో పెరుగుతున్న నిరుద్యోగం, చదువుకున్న వారిలోనూ ఉద్యోగాల కొరత ఇవన్నీ ప్రభుత్వానికి ముఖ్యమైన సమస్యలుగా కనిపించడం లేదు.
“ఉద్యోగ అవకాశాల కొరత కాదు, ఆకాంక్షల కొరతే యువతను నిరుద్యోగులుగా ఉంచుతోంది” అని ఒక ప్రముఖ ఆర్థిక విధాన రూపకర్త ఒకానొక సందర్భంలో అన్నారు.
అయితే ఆయనకు ఒక విషయం అర్థం కాలేదు. సంఘటిత రంగం, అసంఘటిత రంగం రెండూ కూడా ప్రస్తుతం అందుబాటులో ఉన్న కార్మిక శక్తిని పూర్తిగా గ్రహించలేకపోతున్నాయి.
ఆర్థిక అసమానతలు పెరుగుతున్నా కూడా పాలక వ్యవస్థకు పెద్దగా ఆందోళన లేదు.
వారి విధాన సలహాదారులు అయితే “అసమానతల గురించి నిద్రపోకుండా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు” అని కూడా చెబుతున్నారు.
“నోట్ల రద్దు” ఆర్థిక విధానాలు..
గతంలో తాను చేపట్టిన కార్యక్రమాలను నిజాయితీగా సమీక్షించాలనే ఆసక్తి, వాటిలో అవసరమైన మార్పులు చేయాలనే ఆలోచన ప్రస్తుత పాలక వ్యవస్థలో కనిపించదు.
నోట్ల రద్దు వల్ల ఏ లక్ష్యమూ నెరవేరలేదని, అసలు దానికి స్పష్టమైన లక్ష్యం ఏదైనా ఉందని అనుకున్నా, అది అసంఘటిత రంగంలోని వేలాది చిన్న వ్యాపారాలు, చిన్న పరిశ్రమలను తీవ్రంగా దెబ్బతీసిందని ఇప్పుడు స్పష్టమైంది. అంతటి భయంకరమైన అనుభవం కూడా ప్రభుత్వానికి ఎలాంటి పాఠాన్ని నేర్పలేదు.
ఆ తర్వాత చెప్పిన లక్ష్యాల్లో ఒకటైన నగదు లావాదేవీలను తగ్గించడం కూడా, ఆ నిర్ణయం తీసుకుని దాదాపు ఎనిమిదేళ్లు గడిచినా, సాధ్యపడలేదు.
యూపీఐ లావాదేవీల గణాంకాలను విభాగాల వారీగా ఒక్కసారి పరిశీలిస్తే చాలు. అది స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. ప్రస్తుత పాలక వ్యవస్థ పేదలు, అట్టడుగు వర్గాలు ఎదుర్కొంటున్న బాధలను వినే స్థితిలో లేదు.
సంస్థల బలహీనీకరణ..
ఈ నష్టాన్ని పూడ్చుకోవడమే కష్టం. అయితే దీనితో పాటు జరిగిన మరో నష్టం ఇంకా తీవ్రమైనది. అది మన దేశంలోని సంస్థల రాజీ పడటం. అందులో ముఖ్యమైనది ఆర్థిక గణాంకాల వ్యవస్థ. ఈరోజు మన దేశ జాతీయ ఆదాయ గణాంకాల విశ్వసనీయత ప్రశ్నార్థకంగా మారింది.
కేవలం గణన పద్ధతి, ఆధార సంవత్సరం విషయంలోనే కాదు, డేటా సేకరణ, తప్పుదోవ పట్టించే ప్రత్యామ్నాయ అంచనాలు, నివేదికల తయారీ, విశ్లేషణ, లెక్కల గణన, ఈ మొత్తం ప్రక్రియపై కూడా అనుమానాలు ఏర్పడ్డాయి.
మన గణాంక వ్యవస్థపై ఇప్పుడు ఆధారపడలేని పరిస్థితి ఏర్పడింది. ప్రపంచ ఆర్థిక సంస్థలు కూడా దానిని విశ్వసనీయంగా పరిగణించడం లేదు.
ప్రణాళికా సంఘం – నీతి ఆయోగ్..
ప్రణాళికా సంఘం పరిమాణంలో పెద్దదై ఉండొచ్చు. అది అత్యంత సమర్థవంతమైన సంస్థ కాకపోయి ఉండొచ్చు. అయితే కనీసం అప్పటి ప్రభుత్వ రాజకీయ అవసరాలకు అనుగుణంగా గణాంకాలను మార్చి అందించే పని మాత్రం అది చేయలేదు. దాని స్థానంలో ఏర్పాటు చేసిన నీతి ఆయోగ్ గత పన్నెండు సంవత్సరాల్లో చెప్పుకోదగ్గ పని చేసినట్లు కనిపించడం లేదు.
About the Author
Discover more from The Wire Telugu
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
