ఆరెస్సెస్ పెద్దలు ఉన్నట్టుండి పాకిస్తాన్తో ప్రజల నడుమ కలయికలు పెరగాలని మాట్లాడటం వెనుక ఉన్నది శాంతి కోరిక కాదు; ఆయుధాల గుత్తేదారులు, పడమటి దేశాల పెట్టుబడి సంస్థల ఒత్తిడి మాత్రమే. ఈ నిజాన్ని దాచడానికే దీనికి “ప్రజా సంబంధాల” ముసుగు వేస్తున్నారు.
కొలంబోలో జరిగిన కూడిక ఏదో తటస్థ విద్యావంతుల ముచ్చట కాదు. ఈ కూడికను నడిపించే లండన్ సంస్థకు సొమ్ములిచ్చేది బ్రిటన్ ఏలుబడిలోని విదేశీ వ్యవహారాల శాఖ, అంతర్జాతీయ ఆయుధాల తయారీ కంపెనీలు, అమెరికా దాతల సంస్థలు. దేశ రక్షణ సలహాదారు అజిత్ దోవల్ ఆ వేదికపైనే ముఖ్య వక్తగా మాట్లాడారు.
లండన్లోని భారత రాయబార కార్యాలయంతో ఆ సంస్థకు గట్టి లంకెలున్నాయి. ఇది ప్రజల వేదిక కాదు, ఆయుధాల వ్యాపారుల, పడమటి దేశాల పెట్టుబడిదారుల అడ్డా. ఇంతే.
సరిహద్దు బలిదానాలు – కార్పొరేట్ లాభాలు..
ఈ తంత్రాల ఆటలో అసలైన ప్రశ్న ఏంటంటే- పొలిమేరల్లో చనిపోయేది ఎవరు, మూసిన గదుల్లో లాభాలు పంచుకునేది ఎవరు?
దండులో ముందు వరుసలో నిలబడేది, సరిహద్దుల్లో ప్రాణాలు అర్పించేది ఎక్కువగా దళిత, బహుజన, ఆదివాసీ పేద కుటుంబాల పిల్లలే. అటు వ్యాపారం సాగినా, ఇటు పోరాటం జరిగినా, లాభం మాత్రం ఆయుధాల గుత్తేదారులకు, పెద్ద అంగళ్ల సంస్థలకు, ఆధిపత్య కులాల పారిశ్రామిక వర్గాలకే దక్కుతుంది. ఈ అసమానతను కప్పిపుచ్చడానికే దేశభక్తి నినాదాలు, మతోన్మాదం ఒకదానికొకటి తోడుగా నిలుస్తాయి.
వర్ణ వ్యవస్థ, సామ్రాజ్యవాద శక్తుల కుట్ర..
ఇక్కడ ఆట ఆడేవారెవరో, వెనుక ఉండి ఆడించేవారెవరో వేరుచేసి చూడాలి. ఈ నేలపై వర్ణ కుల వ్యవస్థను మొదటిసారి తెచ్చింది ఆర్య తెగల దండయాత్రే.
స్థానిక మూలవాసీ బహుజన సమాజం మీద తమ మతతత్వ ఆలోచనలను రుద్దిన క్రమంలోనే ఇది పుట్టింది. ఆ తర్వాత బ్రిటీషు వలస పాలన వచ్చినప్పుడు, ఆ విదేశీ శక్తులు కూడా తమ పరిపాలనా వీలు కోసం ఈ కుల అమరికను మరింత బలపరిచాయి; స్థానిక అగ్రకుల మధ్యవర్తులను తమ నమ్మకస్థులుగా వాడుకున్నాయి.
ఇవాళ అదే తీరు మళ్లీ పునరావృతమవుతోంది, ముఖచిత్రం మాత్రమే మారింది. అంతర్జాతీయ సామ్రాజ్యవాద పెట్టుబడి శక్తులు, పడమటి దేశాల ఆధిపత్య ప్రభుత్వాలే వెనుక ఉండి నడిపించే శక్తులు. దేశీయ దళారీ పెట్టుబడిదారుల వర్గం, దానికి రాజకీయ ముఖంగా ఉన్న ఆరెస్సెస్, బీజేపీ కూటమి కేవలం ముందుండి నడిచే పాత్రలు మాత్రమే.
అంతర్జాతీయ అంగళ్ల ఒప్పందాలను, వ్యూహాత్మక భాగస్వామ్యాలను కూర్చేది ఈ వెనుక ఉన్న శక్తులే, వారి సొంత ఆర్థిక అవసరాల కోసమే.
దేశీయంగా ముందుండే శక్తులు దాన్ని దేశభక్తి, మతతత్వ భాషలోకి మార్చి ప్రజలకు అమ్ముతాయి. కాబట్టి ఈ శాంతి మాటలను కేవలం దేశీయ రాజకీయంగానే కాకుండా, ఈ నిర్ణయాలను వెనుక నుంచి నడిపిస్తున్న అంతర్జాతీయ ఆధిపత్య శక్తులను కూడా అదే గొంతుతో ఎండగట్టాల్సిన సమయం వచ్చింది. లోకాన్ని ఏలాలనే బుద్ధే ఇతర దేశాల మీద పెత్తనానికి, అణిచివేతకు దారితీస్తుంది.
భారత్, పాకిస్తాన్ నడుమ సాగుతున్న ఈ నాటకం, ఇందులోని పోరాటమైనా, శాంతియైనా, అంతర్జాతీయంగా సాగుతున్న ఆధిపత్య పోరులో ఒక భాగం మాత్రమే.
ఒక దేశం మరో దేశం మీద పెత్తనం చేయాలనుకునే ప్రతి ప్రయత్నం వెనుక ఈ పెట్టుబడి తర్కమే పనిచేస్తుంది, కేవలం భారత్ పాకిస్తాన్ నడుమ మాత్రమే కాదు.
ఆంక్షల మాటున దొంగచాటు వ్యాపారం..
వ్యాపారం విషయంలో నిజం ఇంకా స్పష్టం. పుల్వామా దాడి తర్వాత 2019లో భారత్ పాకిస్తాన్ సరుకులపై రెండు వందల శాతం పన్ను విధించింది. కాశ్మీర్ ప్రత్యేక చట్టం(ఆర్టికల్ 370) రద్దు తర్వాత ఇరు దేశాల వ్యాపారం పూర్తిగా ఆగిపోయిందన్నది కేవలం లోకస్థాయి విశ్లేషకుల మాట మాత్రమే కాదు, మన దేశంలోని సామాన్య ప్రజలు కూడా ఒప్పుకుంటున్న నిజం.
రాచరికపు లెక్కల ప్రకారం 2018 నుంచి 2024 వరకు వ్యాపారం రెండు బిలియన్ల నలభై కోట్ల డాలర్ల నుంచి ఒక బిలియన్ ఇరవై కోట్ల డాలర్లకు పడిపోయింది. కానీ దొంగచాటు వ్యాపారం ఈ లెక్కలకంటే చాలా ఎక్కువగానే సాగుతోంది.
ఈ దొంగచాటు వ్యాపారాన్ని నడిపేది దుబాయ్, సింగపూర్ లాంటి మూడో దేశాల మీదుగా అంగడి నడిపించే పెద్ద పెద్ద ఎగుమతి, దిగుమతి సంస్థలు, దళారీ వర్తకులు, వారికి సొమ్ము సమకూర్చే బడా వ్యాపార గృహాలు. వీరు ప్రభుత్వాల శత్రుత్వ రాజకీయాలను లెక్కచేయరు, తమ లాభాల బాటను తామే వెతుక్కుంటారు.
ఈ అడ్డంకులు లేకపోతే ఈ వ్యాపారం ముప్పై ఏడు బిలియన్ డాలర్లకు చేరుతుందని ప్రపంచ బ్యాంకు అంచనా వేసింది. అంటే ఈ ఆంక్షలు ఆర్థిక అవసరం కాదు, కేవలం రాజకీయ నిర్ణయం మాత్రమే. ఈ వ్యాపారం తెరిచినా మూసినా లాభనష్టాలు అనుభవించేది పెద్ద వ్యాపార కులాల చేతుల్లోనే ఉంటుంది; సరిహద్దు గ్రామాల్లోని పేద దళిత, బహుజన రైతులు, కూలీలు ఏ నిర్ణయంలోనూ భాగస్వాములు కారు.
తెరవెనుక రహస్య మంతనాలు..
ఇది విడిగా జరిగిన సంఘటన కాదు. 2003 నుంచి 2008 వరకు నడిచిన సమగ్ర దౌత్య ముచ్చట్లలో ప్రజల నడుమ కలయికలు ప్రభుత్వాల వీలుతోనే సాధ్యమయ్యాయి తప్ప ప్రజల చొరవ వల్ల కాదు. బస్సులు, రైళ్లు, “ఆమన్ కీ ఆశా” లాంటివన్నీ పైనుంచి వచ్చిన నిర్ణయాలే.
2008లో ముంబై దాడులు, 2016లో ఉరీ, 2019లో పుల్వామా, కాశ్మీర్ ప్రత్యేక చట్టం రద్దు, 2025లో సిందూర్ దండు చర్య జరిగిన ప్రతిసారీ అధికారిక తలుపులు మూసుకుపోయాయి. కానీ తెరవెనుక రహస్య కూడికలు ఏనాడూ ఆగలేదు. ఇలాంటివి 2007 నుంచి ఏటా రెండు మూడుసార్లు జరుగుతూనే ఉన్నాయి.
సిందూర్ చర్య జరిగిన రెండు నెలలకే గత జులైలో ఇదే తరహా కూడిక జరిగింది. ప్రతి యుద్ధ మేఘం వెనుక సైనిక బలిదానాలు ఇచ్చేది కింది కులాల, పేద బహుజన కుటుంబాలే అని చరిత్ర పదే పదే రుజువు చేస్తున్నా, ఈ బలిదానాల మీద అల్లే దేశభక్తి కథలు మాత్రం ఎప్పుడూ అగ్రవర్ణాల చేతుల్లోనే ఉంటున్నాయి.
ఎన్నికల వేళ ఓటు బ్యాంకు రాజకీయం..
పొరుగు దేశాలతో శత్రుత్వాన్ని ఎన్నికల సమయాల్లో వాడుకోవడం అనేది కేవలం ఒక్క పార్టీకో, పొలిమేర తగాదాలకో పరిమితమైన గుణం కాదు.
గతంలో కాంగ్రెస్ నేతృత్వంలోని యూపీఏ ఏలుబడి కావచ్చు, అంతకుముందు ఉన్న ఎన్డీఏ ఏలుబడి కావచ్చు, లేదా మరే ఇతర ఏలుబడి కావచ్చు- దేశంలోని ఏదైనా ఒక ముఖ్యమైన రాష్ట్రంలో లేదా ప్రాంతంలో ఎన్నికలు జరిగేటప్పుడు మత విద్వేషపూరితమైన రాజకీయాలు తెరపైకి రావడం, ప్రజల మధ్య అంతర్గత శత్రుత్వం, యుద్ధ వాతావరణం లాంటి మార్పులు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.
ఎన్నికల సందర్భంగా ఓటు బ్యాంకు రాజకీయాల కోసం అధికార వర్గాలు, అది బీజేపీ కావచ్చు లేదా కాంగ్రెస్ కావచ్చు, పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశ్, చైనా లాంటి పొరుగు దేశాలతో మనకున్న శత్రుత్వాన్ని విపరీతంగా పెంచి చూపిస్తూ, మతపరమైన ప్రచారాలను తీవ్రం చేసిన సందర్భాలు చరిత్రలో అనేకం నమోదయ్యాయి.
మతతత్వమే పెట్టుబడిగా రాజకీయాలు..
చరిత్రలో ఒకసారి కార్గిల్ యుద్ధం జరిగి ఉండవచ్చు, లేదా భవిష్యత్తులో ఇంకోసారి జరగవచ్చు. కానీ, దేశంలో బీజేపీ అధికారంలోకి వచ్చి నరేంద్ర మోదీ ప్రధాని అయిన తర్వాత ఈ ధోరణి ఒక కొత్త స్థాయికి చేరుకుంది.
నేడు కింది కులాలు, ముస్లిం వర్గాలపై ఒక భయంకరమైన యుద్ధ వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నారు. ఈ క్రమంలోనే, పాకిస్తాన్తో కేవలం దౌత్యపరమైన చర్చలు జరపడం కాకుండా, మొత్తం పాకిస్తాన్ లేదా ముస్లింలందరూ తీవ్రవాదులే అన్నట్లుగా ఒక భయాందోళనను పుట్టించడం, దేశంలో మతతత్వాన్ని రెచ్చగొట్టడం మనం చూస్తున్నాం.
పాకిస్తాన్తో జరిగే ఈ దౌత్య నాటకాల వెనుక మత, కుల రాజకీయాల అంతర్గత మూలాలు కూడా ఉన్నాయి. ఎందుకంటే, మతతత్వమే బీజేపీ, ఆరెస్సెస్ ముఖ్య లక్షణం. ఆ మతతత్వం అట్టడుగు కులాలను, మతపరమైన మైనారిటీలను కలిపి ఉమ్మడి శత్రువుగా చిత్రించి, వారి మధ్య ఐక్యత ఏర్పడకుండా అడ్డుకునే సాధనంగా మారింది.
అమెరికా వ్యూహాలకు రక్షణాత్మక స్పందన..
కాబట్టి ఇప్పుడు హఠాత్తుగా దీనిపై పడ్డ మీడియా వెలుగు కొత్త దౌత్యం మొదలైన సూచన కాదు. పాకిస్తాన్ సైనిక అధిపతికి, అమెరికా అధ్యక్షుడికి మధ్య పెరిగిన సాన్నిహిత్యమే దీనికి మూలం.
ఇది భారత చొరవ కాదు, అమెరికా కేంద్రంగా జరుగుతున్న మార్పులకు రక్షణాత్మక స్పందన మాత్రమేనని విదేశాంగ వ్యవహారాల విశ్లేషకులు భావిస్తున్నారు.
చరిత్ర ఒకే పాఠం మళ్లీ మళ్లీ చెప్తోంది: ప్రజా సంబంధాలు ముందు రావు, ప్రభుత్వాల దౌత్యం తర్వాతే వస్తాయి. ఆరెస్సెస్ నాయకుడు వీసాలు, వ్యాపారం మొదలవ్వాలని అడగడమే ఇది ఇంకా ప్రభుత్వాల పరిధిలోని విషయమని ఒప్పుకోవడమే.
‘అఖండ భారత్’ నినాదంలో వైరుధ్యాలు..
మొదటి వైరుధ్యం ఆరెస్సెస్ లోపలిదే. శాంతి మాట్లాడుతూనే దాని పెద్ద ఈ మాటలను ‘అఖండ భారత్’ అనే పాత సిద్ధాంతంలో భాగంగా సమర్థించుకున్నాడు. ఈ అఖండ భారత్ ఊహ కేవలం నేల విస్తీర్ణపు దేశభక్తి కాదు, ఇది వర్ణ, బ్రాహ్మణీయ సాంస్కృతిక ఆధిపత్యాన్ని యావత్తు ఉపఖండం మీద రుద్దాలనే కోరిక.
పొరుగు దేశ ఉనికినే ఒప్పుకోని సంస్థ శాంతి చర్చల్లో నిజాయితీగా అడుగు వేయలేదు. ఆరెస్సెస్ పైస్థాయి నాయకత్వం ఎక్కువగా అగ్రవర్ణాల నుంచే వచ్చిందని, దళిత బహుజన ఆదివాసీ ప్రాతినిధ్యం సంస్థ శిఖరాగ్రంలో పేరుకేనని సామాజిక పరిశీలకులు ఎప్పటినుంచో ఎత్తిచూపుతున్నారు. ఇది పొరపాటు కాదు, ఒక పనిముట్టు.
ఈ అస్పష్టతే ప్రభుత్వానికి ఏం మాట్లాడాలో, ఏం మాట్లాడకూడదో రెండూ ఏకకాలంలో సాధించే వీలునిస్తుంది.
రాజ్యాంగబద్ధతకు తూట్లు – జవాబుదారీతనం లేమి..
రెండో వైరుధ్యం రాజ్యాంగబద్ధత గురించే. విదేశాంగ విధానంపై నిర్ణయాధికారం ఎన్నికైన ప్రభుత్వానికే ఉంది, రాజ్యాంగం ప్రకారం. కానీ ఈ కూడికలు జరుగుతున్నాయని తెలిసినా ప్రభుత్వం వాటిని ఆపదు.
విదేశాంగ కార్యదర్శి బహిరంగంగా వీటిని తేలికగా కొట్టిపారేస్తాడు, రహస్యంగా మాత్రం కొనసాగనిస్తాడు. బహిరంగ తిరస్కారం, రహస్య అనుమతి, ఈ రెండూ కలిసి పాలకవర్గాన్ని జవాబుదారీతనం నుంచి తప్పిస్తాయి.
ఈ జవాబుదారీతనం లేమి వల్లే యుద్ధ నిర్ణయాలు, శాంతి నిర్ణయాలు రెండూ పార్లమెంటుకో, పౌర సమాజానికో కాక, కొద్దిమంది అగ్రవర్ణ ఉన్నత వర్గాల చేతుల్లోనే ఉండిపోతున్నాయి.
అంతర్జాతీయ శక్తులతో ఆరెస్సెస్ ఎత్తుగడలు..
మూడో వైరుధ్యం అన్నిటికన్నా పదునైనది. ఆరెస్సెస్ నాయకుడు ఈ మాట చెప్పింది దేశంలో కాదు, అమెరికాలో ఒక సంప్రదాయవాద మేధో సంస్థ వేదికపై.
ఇది దేశీయ ఓటు బ్యాంకు లెక్క మాత్రమే కాదు. ఆరెస్సెస్ నాయకత్వం అమెరికా వ్యూహాత్మక శక్తులతో ఇప్పటికే మాట్లాడుతోంది, ఈ శాంతి మాట ఆ సంభాషణ ఫలితమే కావొచ్చు.
దేశీయ మతతత్వ ఓటుబ్యాంకు వైరుధ్యాన్ని, అమెరికా ఆయుధ కంపెనీలు, వ్యాపార సంస్థల వాణిజ్య అవసర వైరుధ్యాన్ని ఒకేసారి తీర్చడానికి ఆరెస్సెస్ను ముందు నిలిపి వాతావరణం చూసే ఎత్తుగడ పనికొస్తుంది.
ఈ ఎత్తుగడలో దళిత బహుజన ఆదివాసీ ప్రజల ప్రశ్నలకు చోటే లేదు, ఎందుకంటే ఈ ముచ్చట మొత్తం అగ్రవర్ణ, అగ్రకుల నాయకత్వం తమలో తాము, తమ అంతర్జాతీయ భాగస్వాములతో నడిపే వ్యవహారం మాత్రమే.
అగ్రకులాల చేతుల్లోనే పెట్టుబడి, అధికారం..
వర్గ ప్రయోజనం స్పష్టంగా విడిపోతుంది. దిగుమతి ఎగుమతి వ్యాపారులకు, మందుల కంపెనీలకు సరిహద్దు తెరవడం లాభం.
ఆయుధాల గుత్తేదారులకు, రక్షణ పరిశ్రమకు, అంతర్జాతీయ పెట్టుబడికి శత్రుత్వం కొనసాగడమే లాభం. పాలకవర్గం ఈ రెండు విరుద్ధ ప్రయోజనాలనూ ఏకకాలంలో నడపాలి.
బహిరంగంగా దేశభక్తి, మతతత్వ ఓటుబ్యాంకు కాపాడుకుంటూనే, తెరవెనుక వాణిజ్య శక్తుల ఒత్తిడికి తలవంచాలి. ఈ పాలకవర్గం సామాజికంగా ఎవరు అనేది కూడా చూడాలి; ఇది కేవలం ఆర్థిక పెట్టుబడిదారీ వర్గం కాదు, భారతదేశంలో పెట్టుబడి, రాజకీయాధికారం, సాంస్కృతిక ఆధిపత్యం మూడూ ఎక్కువగా అగ్రకులాల చేతుల్లోనే కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయి.
ఆర్థిక, కుల ప్రశ్నలను అణచివేసే మతతత్వం..
ఇక్కడ మతతత్వం ఒక పనిముట్టుగా పనిచేస్తుంది. ప్రజలను మతం ప్రాతిపదికన సంఘటితం చేస్తే, వారు తమ నిజమైన ఆర్థిక ప్రయోజనాల ఆధారంగా, వ్యాపారం తెరిస్తే ధరలు తగ్గుతాయా, ఉద్యోగాలు వస్తాయా అనే ప్రశ్నల ఆధారంగా, సంఘటితం కారు. అంతకన్నా ముఖ్యంగా, కుల ప్రాతిపదికన కూడా సంఘటితం కారు, ఒక వేళా అయినా వాళ్ళను కుల తత్వంతో మతాన్ని అనుసరించే వారుగా ఉండనిస్తారు.
అక్కడితో ఆగకుండా తమ భూమి, విద్య- ఉద్యోగ అవకాశాల లేమి గురించి ప్రశ్నించరు. అఖండ భారత్ సిద్ధాంతం, పాకిస్తాన్ శత్రువు నినాదం, ఇవి కేవలం ఆలోచనా లోపాలు కాదు. ఇవి పాలకవర్గం ప్రజాభిప్రాయాన్ని అదుపులో పెడుతూ, ఎప్పుడు వ్యాపారం తెరవాలో ఎప్పుడు మూయాలో నిర్ణయించుకునే పనిముట్లు; అదే సమయంలో దేశీయంగా కుల అసమానతల మీద చర్చ రాకుండా అడ్డుకునే తెరలు కూడా.
కుల నిర్మూలనే అసలైన ప్రజాస్వామ్యం..
లౌకిక ప్రజాస్వామ్య రాజ్యనిర్మాణం అనే నైతిక నినాదంతో ఇది తీరదు. బూర్జువా లౌకిక రాజ్యం కూడా ఇదే కార్పొరేట్ లాభాల అవసరాల ప్రాతిపదికనే యుద్ధాన్ని, శాంతిని మార్చుకుంటుంది. తీరు మారుతుంది, తర్కం మారదు.
కుల నిర్మూలన లేని లౌకిక ప్రజాస్వామ్యం అసంపూర్తిదే, ఎందుకంటే రాజ్యాంగబద్ధ లౌకికవాదం మతతత్వాన్ని కొంతవరకు కట్టడి చేయగలదేమో గానీ, కులాధిపత్యాన్ని కూల్చదు.
నిజమైన పోరాటం ఇది: విదేశాంగ నిర్ణయాలు రహస్య ఉన్నత శ్రేణి వేదికల్లో కాక, పార్లమెంటుకు, పౌర సమాజానికి, ముఖ్యంగా దళిత బహుజన ఆదివాసీ ప్రతినిధులకు జవాబుదారీగా జరగాలి.
యుద్ధం నుంచి, శాంతి నుంచి రెండింటి నుంచీ లాభపడే ఆయుధ కార్పొరేట్లు, వాణిజ్య గుత్తాధిపత్య సంస్థల అసలు ముఖాన్ని బహిర్గతం చేయాలి.
అదే స్థాయిలో వాటిని నడిపిస్తున్న అంతర్జాతీయ సూత్రధారులను కూడా బహిర్గతం చేయాలి.
ఈ క్రమంలో దేశీయ పాత్రధారులపై విమర్శను ఆపకూడదు. అంతకన్నా ముఖ్యంగా, సరిహద్దుల్లో చనిపోయేది ఎవరో, రహస్య గదుల్లో లాభం పంచుకునేది ఎవరో అనే ప్రశ్నను ప్రతి దౌత్య చర్చ మధ్యలో నిలబెట్టాలి.
ప్రజల నిజమైన సంబంధాలు సీక్రెట్ గదుల నిర్ణయాల ద్వారా రావు, తమ ప్రయోజనాలను తామే గుర్తించిన దళిత బహుజన ఆదివాసీ శ్రామిక ప్రజా ఉద్యమాల ద్వారానే వస్తాయి.
Papani Nagaraju, Satyashodhaka Mahasabha.
About the Author
Discover more from The Wire Telugu
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
